คุณเคย..รู้สึกแบบนี้มั้ย

คุณเคยรู้สึกมั้ยไหมว่า ..
ขณะที่เราเดินเข้าหา แต่..บางคนกลับกำลังเดินหนี
กับบางคนเรากำลังเดินหนี แต่..บางคนกลับเดินตาม...
กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
....แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน....
ขณะที่บางคนวิ่งตาม..
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวด
กับ "ระยะห่าง" ของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และ ขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน..

เหนื่อยแสนเหนื่อย...
ล้าแสนล้า..
แต่สุดท้าย...ก็ยังพยายาม
พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น...

บางคน...ปล่อยความรู้สึกของอีกคน
ไว้บนความห่าง ...
ห่างจนลับตา ..
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน ..
ไม่เคยรับรู้ว่า...
"ระยะห่าง" ที่เขาทิ้งไว้สำหรับอีกคน...
มันสร้างความเจ็บปวดได้มากเพียงใด...
แต่...ก็มีบางคนที่ยอมเหนื่อยล้า...
กับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างไป แต่ เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้ ..
ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ ....

การทำลายระยะห่างของคนสองคนอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนักสำหรับอีกหลาย ๆ คน...