ใครคิดว่าพ่อไม่รักมาอ่านกันนะครับ

     คำว่าพ่อ กับอาร์ตเป็นคำที่ห่างเหินกันเพราะแม่กับพ่อเลิกกันตั้งแต่อาร์ตยังเล็ก ยังจำความไม่ได้ด้วซ้ำ พออายุ 12 พ่อก็มาเยี่ยมพร้อมกับจะมารับไปอยู่ด้วย จำได้ว่าวันนั้นไปเก็บมะตูมที่โรงเรียนอยู่ด้วยซ้ำ อาร์ตเพียงแค่จะไปเยี่ยมบ้านพ่อสักครั้งเท่านั้น แต่อาร์ตก็ต้องทะเลาะกับญาติผู้ใหญ่จนถูกด้ามไม้กวาดตีหน้าแข้ง และพออายุ 16 ก็เข้ามาเรียนกรุงเทพเลยขาดการติดต่อไปเลย พออายุ 19 ยังไม่ ครบ 20 ดี่ แม่อาร์ตเสียด้วยโรคมะเร็งร้ายที่ท่านไม่เคยเอ่ยปากบอกว่าท่านเป็นหรือท่านไม่ทราบก็อาจเป็นไปได้ และได้อาศัยบ้านเพื่อนอยู่แต่อาร์ตใช้ตังค์เก่งจนไม่พอที่จะใช้เรียนเทอมสุดท้าย จึงตัดสินใจเขียนจดหมายไปขอตังค์พ่อ(เพราะไม่มีเบอร์โทร.) ไม่คิดหรอกว่าจะได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านไปหามาให้เราได้อย่างไร บางทีอาจจะไปกู้ยืมใครเขามาก็เป็นไปได้ วันพ่อปีนั้นเลยตัดสินใจซื้อตั๋วรถ บขส. ไปเยี่ยมท่านทั้งๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอำเภอนั้นเมื่อไปถึงต้องลงรถที่จุดไหน(เพราะไม่เคยไป) เมื่อไปถึงท่านดีใจมากขนาดแก้เขินด้วยการไปซ่อมรถไถนาเดินตามที่เดียวถึงได้สัมผัสว่าคำว่าพ่อนั้นมันไม่มีอะไรมาบรรยายจริงๆ

     นี่ละครับคำว่า"พ่อ" ถึงแม้ว่าไม่ได้เลี้ยงดูเราแต่สัญชาตญาณความเป็นพ่อก็ยังห่วงลูกเสมอ  ฝากถึงคนที่ไม่ค่อยเชื่อฟังพ่อแม่นะครับตอนนี้ท่านยังอยู่เชื่อฟังท่านสักนิดเพราะวันหน้าอาจจะสายเกินไปที่จะบอกว่ารักท่าน