สู่ฟ้าไกล...เติมใจ...เติมฝัน
มันกินหนังสือเป็นอาหาร
ยิ่ง อ่าน ... ยิ่ง คิด ...มันก็ยิ่ง โต
ฉันเฝ้ามองหนอนตัวนั้นอย่างเงียบ-เงียบ
มันเริ่มคลานช้า ช้า ... ตามราวกิ่งไม่สีน้ำตาล
"ฉันจะออกไปตามหาความฝัน"
หนอนบอกกับตัวเองอย่างกระตือรือร้น
มันคลานมาถึงปลายกิ่งไม้... ข้างใต้ คือ สระกว้าง
หัวใจฉันไหวระทึก...
มันจะทำเช่นไรหนอ
...เจ้าหนอนน้อย
ลึกลงไปในสระกว้าง...น้ำใสแลเห็นโคลนตมเบื้องล่าง
มีปลาหิว ที่รอคอยเหยื่ออย่างเงียบกริบ
และแล้ว...
เมื่อเวลานิ่งงันผ่านไป
ฉันเห็นการตัดสินใจของมัน
หนอนน้อยคลานย้อนรอยสู่ทิศทางเดิม
“ฉันกล้าหาญน้อยเกินไปรึเปล่านะ”
หนอนน้อยถามฉัน
ก า ร ย้ อ น ก ลั บ ไ ม่ ใ ช่ ก า ร ห นี
แต่เป็นโอกาสที่เราจะได้ทบทวนตัวเอง
ถึงความพร้อม และกำลังวังชา...
“อ๋อ เหมือนการเตรียมตัว เตรียมเสบียง ของนักเดินทางใช่ไหม”
ฉันพยักหน้า เรายิ้มให้กัน
สำหรับหนอนน้อย คือ การรอคอยที่จะกลายเป็นดักแด้...
และกลายเป็นผีเสื้อปีกกล้า
ออกโบยบอน...ติดตามความฝัน
ปีกผีเสื้อ...คือ พลังของความฝัน
เพื่อที่จะพามันออกเดินทาง
เพื่อค้นหา และสร้างความฝันใหม่...ใหม่ ให้เป็นจริง
เชื่อเถอะ ว่า เธอมิได้ฝันเพียงลำพัง
และหากจะฝัน หากจะบิน จงลืมตา
ท้องฟ้า ทุ้งกว้าง หุบเหว ทุก ทุก อย่าง คือ
ป ร ะ ส บ ก า ร ณ์ ข อ ง ก า ร เ ดิ น ท า ง
หากลับตาฝัน เธอจะมองเห็นทิศทางได้อย่างไร
ดังนั้น ขณะโบยบินด้วยปีกความฝัน เธอต้องลืมตา
บินเถอะ...ด้วยปีกแห่งความฝัน อันทรงพลังของเธอ
รู้ไหม...หนอนน้อย
เมื่อปีกกล้า...เธอต้องโบยบินเรียนโลก
และหากเธอล้าแรง ก็จงหยุดพัก
และหากท้อแท้ ก็จงมองไปรอบรอบตัว
โลกยังคงงดงาม ความฝันยังคงรอเธออยู่
และมีผีเสื้ออีกนับร้อยนับพัน ที่ยังคงโบยบิน
และที่สำคัญ...เธอก็รู้
ฉันอยู่ตรงนี้
...โบยบินไปทุกที่ ที่มี
“ เ ร า ”







