ใครสักคน

เคยเป็นไหม?

เหมือนว่าชีวิตกำลังรอใครที่ไม่เคยเห็นหน้า

เคยเป็นไหม?...ที่ฝันถึงเขาทุกเวลา

โดยที่ไม่รู้เลยว่า...เขาเป็นใคร

ฉันเคย...

และยังไม่รู้เลยว่าจะเจอเขาวันไหน

ได้แต่อธิษฐานขอพรจากฟ้าไกล

ขอให้ฉันได้เจออีกครึ่งหนึ่งของหัวใจ..ในสักวัน

..............................

วันทุกวันที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน

ไม่มีใครรัก..ไม่มีใครผูกพัน..เหมือนที่ฝันไว้

ฉันเป่าเทียนวันเกิดคนเดียว..ในคืนที่ไม่มีใคร

วันวาเลนไทน์...ในมือก็ถือดอกไม้ที่ฉันซื้อให้ตัวเอง

...........................

ฉันนั่งกินข้าวคนเดียวบนโต๊ะที่เงียบเหงา

อ่านหนังสือที่คั่นไว้เล่มเก่า...ความรู้สึกช่างเหงาและเคว้งคว้าง

ตีตั๋วดูหนัง..ฉันก็นั่งดูกับตัวเอง

เมื่อใดที่ได้ฟังเพลง...น้ำตาก็เริ่มบรรเลงตามเสียงดนตรี

............................

ฉันยกหูโทรศัพท์คุยกับตัวเองบ้าง..บางครั้ง

เข้านอนพร้อมความอ้างว้าง.. ไม่เว้นคืนนี้

นั่งฉีกปฏิทินทีละวัน..จนผันผ่านมานานปี

ตื่นมาพร้อมความ"ไม่มี"..ฉันไม่มีใคร

...........................

ในโลกของคนเหงา

จะมีใครรู้บ้างว่ามันว่างเปล่า...เจ็บร้าวเพียงไหน

นานเหลือเกินที่ต้องเผชิญกับคำว่า "รอใคร"

ทั้งที่รู้อยู่เต็มหัวใจ..ว่าฉันไม่มีแม้เพียงใครให้"รอคอย"