บทส่งท้าย
                             เดียวดาย  (เงา) 
.....ในความเป็นจริงเพียงเพราะว่าเรามีร่างแต่ตัวตนอยู่จริงจึงจำเป็นต้องเผชิญอยู่กับ  เงา  มายาโลกแห่งความเลวร้าย
       มองออกไปบางอย่างมองเห็น   บางอย่างมองไม่เห็น  บางอย่างสัมผัสใด้  บางอย่างสัมผัสไม่ใด้
       ร่างและเงา  และเรามายาแห่งชีวิตยังคงทาบทามตามหาเราอยู่ทุกขณะ  ความรัก  ความฝัน  หรือการคาดหวังสามารถทำใด้ในด้านเดียว  คือด้านแห่งความดีงาม  การมองคนสามารถมองใด้เฉพาะภายนอกเท่านั้น  แต่ส่วนลึกของหัวใจ  ใครเล่าจะรู้ว่าเขาคิดอะใร  คิดอย่างใรอยู่ในใจเขาในขณะที่ความเป็นจริงมีสองด้านสมอ
         ความรัก  ภาพลวงตาหรือความฝันจะมีสักกี่คนที่เข้าถึงมัน  ความรักเป็นสิ่งสวยงามที่สุดแต่ในทางกลับกันมันก็เป็นสิ่งที่เลวร้ายใด้ที่สุดเหมือนกัน  และเราก็ยากที่จะเข้าถึงมัน
     ดวงตาที่เคยบ่งบอกถึงความหวัง  ความฝันกลับค่อยๆมืดลงและมืดลง  และร่างที่เคยยืนหยัดกับนานาประการกลับวางราบลงอยู่กับพื้นดิน ดวงตาปิดสนิทกลับสู่ฝันตราบนานเท่านาน...
       ไม่มีใคร  ไม่มีรัก  ไม่มีความรู้สึก  ไม่เจ็บปวด  และไม่มี....เธอ
    

.....    

                                  บทที่ 4
                                    ลืม
....เราจึงทำงานหนัก  เที่ยวหนักและอีกหลายๆหนักเพื่อลืมใครสักคน(ที่อาจจะไม่เคยมีอยู่จริง)และเราก็ค้นหาใครสักคน(ที่อาจจะมีอยู่จริง)โดยลืมไปว่าบนฟ้าใด้กำหนดใว้แล้วสำหรับแต่ละชีวิต
            บางเวลาใจด้านหนึ่งก็เข้าใจว่าเราต่างมาและต่างไป  แต่ใจด้านนั้นกลับไม่ยอมรับความจริงและไม่พร้อมที่จะยอมรับมัน  การมีชีวิตอยู่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแต่มันออกจะยากเสมอถ้าใจแตกสลายไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม  และเพราะใครสักคนนี่แหละที่ทำให้ใจแข็งๆแตกหล่นสู่พื้นใด้ไม่ยาก
                       หล่นแล้วไม่แตก...ไม่มี
       ...แม้ว่าเราหรือใครคนนั้นจะอดทนแล้ว  พยายามแล้วและทำทุกสิ่งทุกอย่างแล้วแต่บทสุดท้ายเราหรือใครคนนั้นจำต้องแสดงมันออกมา ความเข้มแข็งของเราหรือใครคนนั้น 

  ...    ความเข้มแข็งที่ลึกที่สุดของก้นบึ้งแห่งหัวใจ...น้ำตา

          บทที่  1  ใครสักคน
...บางเวลาใจด้านหนึ่งก็เข้าใจว่าเราต่างมาและต่างไปตามลำพัง  หลายเวลาใจอีกด้านหนึ่งก็โหยหาใครสักคนที่พิเศษสำหรับการมีชีวิต  คนที่ทำให้เวลาในการสมมุติอยู่ในระนาบหนึ่งซึ่งปกติ  คนที่กล้าเคียงข้างใด้ทุกสถานการณ์  คนที่จะทำให้โลกอันโหดร้ายและเน่าเฟะกลับออ่นโยนลง  และที่เราคิดว่าพบแล้วส่วนใหญ่มันไม่จริงดั่งความหวังเลย  เหมือนจะใช่แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่  อะใรสักอย่างจำต้องมาพรากทำให้ต้องมีอันจากกันไปเสมอ  หรือว่า..แท้ที่จริงแล้วโลกใบนี้ไม่มีสักคนสำหรับเรา  ล้วนฝันเก้อกันทั้งนั้น  โลกนี้จึงมีคนผิดหวังที่กลายเป็นคนเหงามากมาย  และพร้อมจะทำอะใรก็ใด้เพื่อทดแทนในการตามหาใครสักคนให้พบ...