จิตใต้สำนึก

เซ็งทั้งวันซึมทั้งคืน ดึกแล้วฉันก็ยังตื่น
ต้องออกมายืนข่มใจที่คิดถึงเธอ
เจอหน้ากันเรื่องฉันพาล ตะคอกเธอไปวันวาน
ก็มันเสียใจ ทำไมเธอพาเขามา ก็ลืมว่าเรานะเลิกกันแล้ว
ก็นานจนเธอมีคนใหม่ แต่ใจทำไมไม่เคยจะจำ
จิตใต้สำนึก ลึกๆยังนึกว่าเธอเป็นของฉัน
อาจจะเผลอไปบ้าง ที่อาการต้องขอโทษที
จิตใต้สำนึกที่ลึก ก็ลืมเธอไม่ได้สักที
เหมือนคนบ้าบอ ที่รอเธออยู่เหมือนเดิม นานเท่าไรยังไม่ชิน
หูไม่ยอมได้ยิน คำว่าลา กับคำว่าไม่รักกัน
ไม่ต้องโทรไม่ต้องมา อย่าเห็นกันเลยดีกว่า
เธอบอกประจำอย่าทำเป็นไม่เข้าใจ ก็ลืมว่าเรานะเลิกกันแล้ว
ก็นานจนเธอมีคนใหม่ แต่ใจทำไมไม่เคยจะจำ
จิตใต้สำนึก ลึกๆ ยังนึกว่าเธอเป็นของฉัน
อาจจะเผลอไปบ้าง ที่อาการต้องขอโทษที
จิตใต้สำนึกที่ลึก ก็ลืมเธอไม่ได้สักที
เหมือนคนบ้าบอ ที่รอเธออยู่เหมือนเดิม
จิตใต้สำนึก ลึกๆ ยังนึกว่าเธอเป็นของฉัน
อาจจะเผลอไปบ้าง ที่อาการต้องขอโทษที
จิตใต้สำนึกที่ลึก ก็ลืมเธอไม่ได้สักที
เหมือนคนบ้าบอ ที่รอเธออยู่เหมือนเดิม ...

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทำไมเราลืมเค้าคนนั้นไม่ได้

ทั้งๆที่เราต้องจบโดยที่เราไม่ได้เกลียดกันมานาน

วันที่3ธันวา50นี้ ก็จะครบ3ปี3เดือน3วันที่เราเลิกกันแล้ว

และ3ธันวานี้ก็เปนวันเกิดเรา เราครบ19ปีพอดี

บอยในตอนที่แฟนเทอรับโรศัพวันนั้นเราไม่รู้ว่าเราเปนอะไร

ทำไมเราต้องไปโวยวายเราต้องหวงเทอด้วย

ทั้งๆที่เราก็มีแฟนใหม่เหมือนกัน

แต่เราก็ยังไม่ลืมเทอเรายังรักเทอ รักมากด้วย