ความรักกับอากาศ..เธอเลือกที่จะขาดสิ่งไหน...ไม่มีอากาศ..ก็ไม่มีลมหายใจ...

ไม่มีความรักยังหายใจได้เหมือนทุกวัน...อากาศไม่ต้องเสาะแสวงหา...

แต่ความรัก..กว่าจะได้มาต้องบากบั่น...อากาศอาจได้มาง่ายๆและมีอยู่ร้อยพัน...

ส่วนความรักแม้เพียงฝันก็สุขล้นในหัวใจ...อากาศแทบไม่มีน้ำหนัก...

ส่วนความรักใครก็เห็นว่ายิ่งใหญ่...อากาศไม่เคยสร้างความเสียใจ...

แต่ความรัก..นั้นมีได้ทั้งสุขล้น..และน้ำตา..อากาศนั้นทำให้ชีวิตนั้นดำรงอยู่...

และความรักทำให้ลมหายใจนั้นมีค่า...อากาศมองเห็นได้ยากในสายตา...

ส่วนความรัก เห็นด้วยตา รู้ด้วยใจ...มีอากาศโลกก็เป็นอย่างที่เห็น...

มีความรักโลกก็เป็นสีชมพูที่หวานไหว...สำหรับอากาศ เข้า-ออก ก็สำคัญกับการหายใจ...

แต่ความรักหากมีไว้ก็ไม่อยากสูญเสียไป..สักนิดเดียว...

ดูแลอากาศว่าลำบาก..ดูแลความรักยิ่งยุ่งยากหากไม่ชอบแลเหลียว...

อากาศมากเท่าไหร่ก็ไม่กลมเกียว..ความรักแม้บางเบาก็เหนียวแน่นและผูกพัน...

หากถามฉันว่าจะเลือกสิ่งไหน..แม้อากาศจำเป็นสักเพียงใด...

แต่ถ้าอยู่บนโลกที่ไร้รัก..ก็มิอาจทนอยู่ได้เช่นกัน................................................

จะรู้ว่าโลกนี้กว้างใหญ่..ก็ต่อเมื่อเราได้..ออกเดินทาง...

จะรู้คุณค่าอะไรสักอย่าง..ก็ต่อเมื่อเราเสียมันไป...

จะรู้ความหมายของฟ้าหลังฝน..ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น..มันมาได้...

จะรู้ว่ายังมีเรื่องราวอีกมากมาย..ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจยอมรับมัน...

จะรู้ว่าในหนังสือมีอาไร..ก็ต่อเมื่อเราได้ลองเปิดอ่าน...

จะรู้เวลาดอกไม้บาน..ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าติดตามอยู่เลื่อยไป...

จะรู้ว่าเสียงหัวเราะนั้นมีค่า..ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตาในสักวัน...

จะรู้ถึงความในใจของกันและกัน..ก็ต่อเมื่อเราได้พูดมันออกไป...

จะรู้ว่าอาไรที่เรียกว่าคิดถึง..ก็ต่อเมื่อในความคำนึง..มีใครสักคน...

จะรู้ความหมายในคำรักสักหน..ก็ต่อเมื่อใครบางคนให้หวั่นไหว...

จะรู้ว่าค่ำคืนนี้ไม่เงียบเหงา..ก็ต่อเมื่อเรื่องเล่า..ได้มีโอกาส บอกออกไป...

จะรู้ว่าทุกคำพูดหมดความหมาย..ก็ต่อเมื่อคนๆนั้นไม่อยู่ให้บอกเลยสักคน...