วันนั้น....และวันนี้

บทที่ 1 :
     คืนหนึ่ง....ทั้งที่ควรจะกลับบ้านนานแล้ว แต่ ยัยเซอะ Icey ก็ยังคงปักหลักเล่นเกมอยู่อย่างมีความสุข หลังจากนั้นไม่นานสายฝนได้กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ส่งผลให้ Icey ต้องติดฝนไปอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากความเป็นตัวพังร่มชั้นดีของตัวเอง มีกี่คัน หัก พัง ไปเสียหมด
     จริงๆ แล้วไม่ว่าอะไรๆ ของ Icey มันก็มักจะพังจะเสียไปอยู่เสมอ จนคุณแม่ท่านออกอาการหวงของกีดกันไม่ให้ Icey เข้าไปยุ่มย่ามอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากกลัวความสามารถพิเศษอันนี้
      ผลจากการติดฝนไม่ได้ทำให้เกมเมอร์ตัวจริงหมดความสุขไปได้ (ก็รู้ๆ กันอยู่ นอกจากฟ้าจะผ่าคอมพ์ที่เล่นอยู่นั่นแหละ..) หลังจากฝนซาไปจึงเก็บสัมภาระเต่าหลังตุงเพื่อกลับบ้าน...(ตัวอย่างไม่ดี อย่าทำตาม เล่นเกมดึกจนติดฝน) Icey เลือกใช้บริการ TAXI คันหนึ่ง ซึ่งสังเกตว่าคนขับหน้าตาหม่นหมองดูไม่มีราศีแปลกๆ ยังไม่รู้
      "เอ้า ขึ้นมาเร็วๆ น้อง ตรงนี้เขาไม่ให้จอด..." Icey ก็กระโดดผลุงเข้าไปในรถตามคำเชิญ พร้อมบอกจุดหมายที่ต้องการจะไปในทันที รถค่อยๆ แล่นไปพร้อมกับคำอธิบายเรื่องจอดได้ จอดไม่ได้ ซึ่งจริงๆ แล้วคนขับก็ดูเป็นมิตรดี เสียแต่ตัวเขาจะดูมีเหงื่อตก และท่าทีที่ร้อนรน ตาโตๆ ของเขาดูเลิ่กลั่ก ค่อนข้างผิดวิสัยคนขับรถที่ต้องนั่งอยู่แต่ในนั้นจนทั่วไปดูคล้ายฤาษีเข้าไปทุกที นั่งรถไปเรื่อยๆ Icey ก็ไม่ได้สนใจ จนสังเกตเห็นว่ารถของเราพยายามเร่งเครื่องแซงรถตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่คันหนึ่ง
และ Icey ก็กลับไปสนใจข้างทางอีกจนหันมาอีกที มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็ปรากฎอยู่ที่หน้ารถและโดนชนเข้าไปเต็มๆ!! มองชะโงกออกไปหน้ารถเห็นคนบาดเจ็บกระเด็นออกไป 3 ทาง เพราะเขาซ้อนกันมา 3 คน Icey เกิดความรู้สึกสะเทือนใจมากอยากร้องไห้ ทำไมรถคันที่เรานั่งมาต้องมาชนคนด้วย คนขับรถหันมาบอกว่า พวกเขาขับตัดหน้ารถของเราพร้อมทั้งยืนยันให้ Icey เป็นพยาน
      Icey ไม่ได้เห็นเหตุการณ์จึงได้ปฏิเสธไป ใช่ว่าไม่เห็นใจเขา แต่หากคนขับ TAXI ของเราผิดจริง การพูดแบบนั้นคงเป็นบาปต่อคนเจ็บทั้งหลาย  เมื่อออกมาจากรถ TAXI จึงได้เห็นว่าทางฝ่ายมอเตอร์ไซค์มีคนเจ็บหนัก 1 คนเป็นผู้หญิง ซึ่งเห็นเขานอนนิ่งไม่ไหวติง ส่วนผู้ชายอีกสองคนดูจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย สักพักรถของทางมูลนิธิต่างๆ ก็เข้ามาเพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บและ Icey ก็ได้เดินทางกลับบ้าน ซึ่งในใจก็นึกเป็นห่วงคนบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย ซึ่งเรื่องราวนี้เอาเข้าจริงๆ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเกมเท่าไหร่

บทที่ 2 :   

 .......................เย้ยยย ทำไมพี่ไม่เอาหมวกกันน็อค ให้หนูล่ะ!!!!!!! (กลายเป็นหวั่นๆ มอเตอร์ไซค์ขึ้นมาเลยทีเดียว)

ขอให้ผู้ประสบอุบัติเหตุวันนั้นปลอดภัยนะคะ