|
사랑해요.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
การรอคอย...เป็นเรื่องที่ทรมานมาก
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน หรือรอคอยสักคน
ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมงและเข็มนาฬิกา ก็เดินช้าอีกเป็นเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้วยิ่งนานกว่า และการดำเนินชีวิตระหว่าง
การรอนั้น ก็มีตัวเเปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะคนทุกคนมีพื้นฐานของความเหงาและโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง
พอๆ กับความอ่อนไหว เป็นโอกาสดีที่จะใช้ระยะห่างเป็นเครื่องวัด
ความรู้สึกพิสูจน์ความเข้มเเข็งของความรัก วัดการกระทำ
ความเสมอต้น เสมอปลายและความอดทน ด้วยเงื่อนไข
แห่งความลำบากของการเวลา แล้วตัดสินใจว่าการรอคอยจะคุ้มค่า
หรือไม่ การอยู่ห่างกันจึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างต้องทำให้หัวใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน
และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่
วันหนึ่งเราพบว่า คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
และคนที่จะฝ่าฟันความบีบคั้นแห่งการรอคอย กลับมาหาเราได้
ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา เพราะฉะนั้นย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เขามีอยู่
ก็คงไม่ธรรมดาและคนๆนั้นก็ย่อมควรแค่ แก่การรอคอย
เวลาที่ชาวประมงเลี้ยงหอยมุก จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
และสามารถรอได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้ย่อมเกิดค่ามหาศาล
ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
+ + + ที่มีค่าพอให้รอคอย + + + |
หญิง 
