ปล่อยมือ

บางครั้งเราก็หวาดกลังที่จะอยู่คนเดียวได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เพราะความเคคยชินที่ต้องมีใครสักคนอ่ยู่ข้าง ๆ

เหมือนเป็นส่วนหสึ่งของชีวิต...ที่ไม่อาจขาดไป

ไม่กล้านึกภาพที่ต้องใช้ชีวิตอยู่เพียวลำพัง

กลัวว่าจะไม่อาจแก้ปัญหา ไม่อาจเผชิญหน้า

และ...กลัวว่าจะ...เหงา

หลายคนจึงดันทุรังที่จะยืนอยู่ด้วยกัน

จับมือกันไว้ทั้ง ๆ ที่ดวงตามองไปคนละทาง

หัวใจ...อยุ่กัน...คนละที่ 

ถามว่า...นาทีนั้น

ความรักอยู่ที่ไหน ความสุขอยู่ตรงไหน

เมื่อทุกนาทีที่ผ่านไป

มีเพียงความอดทนเพื่อประคับประคองการอยู่ร่วมกัน

เอาไว้เพียงแค่นั้น

จะมีประโยชน์อะไรหากรู้ดีอยู่แล้วว่า...

ไม่วันใดวันหนึ่งก็ต้องมาถึง

จะมีประโยชน์อะไรถ้ามือที่จับกันจะอุ่นเพียงมือเดียว

ลองหันดวงตาทั้งสองคู่มามองหน้ากันให้ลึกซึ้ง

แล้วค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากกันดีกว่าไหม

ให้หัวใจได้เดินทางออกจากกัน

ไปเรียนรู้อะไรต่าง ๆ ตามลำพัง

แปลี่ยนดวงตาแห่งความรักใหเป็นดวงตาแห่งมิตร

ที่คอยให้กำลังใจกัน

ให้งสองคนเผชิญทุกอย่างให้ได้...ให้ผ่านทุกอย่างให้ได้...

แม้ว่าหนึ่งมือที่ว่างเปล่าและปราศจากการเกาะกุม

อาจจะเหน็บหนาวและดูอ้างว้าง

แต่เมื่อ เวาลผ่านไป หัวใจเริ่มคุ้นเคย

ทุกความรู้สึกจะกลับมาเป็น ความรู้สึกที่ดี

และ ... หัวใจ ทั้งสองดวงก็จะกลับมาอบอุ่นได้อีกครั้ง