บางครั้งเราก็หวาดกลังที่จะอยู่คนเดียวได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เพราะความเคคยชินที่ต้องมีใครสักคนอ่ยู่ข้าง ๆ

เหมือนเป็นส่วนหสึ่งของชีวิต...ที่ไม่อาจขาดไป

ไม่กล้านึกภาพที่ต้องใช้ชีวิตอยู่เพียวลำพัง

กลัวว่าจะไม่อาจแก้ปัญหา ไม่อาจเผชิญหน้า

และ...กลัวว่าจะ...เหงา

หลายคนจึงดันทุรังที่จะยืนอยู่ด้วยกัน

จับมือกันไว้ทั้ง ๆ ที่ดวงตามองไปคนละทาง

หัวใจ...อยุ่กัน...คนละที่ 

ถามว่า...นาทีนั้น

ความรักอยู่ที่ไหน ความสุขอยู่ตรงไหน

เมื่อทุกนาทีที่ผ่านไป

มีเพียงความอดทนเพื่อประคับประคองการอยู่ร่วมกัน

เอาไว้เพียงแค่นั้น

จะมีประโยชน์อะไรหากรู้ดีอยู่แล้วว่า...

ไม่วันใดวันหนึ่งก็ต้องมาถึง

จะมีประโยชน์อะไรถ้ามือที่จับกันจะอุ่นเพียงมือเดียว

ลองหันดวงตาทั้งสองคู่มามองหน้ากันให้ลึกซึ้ง

แล้วค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากกันดีกว่าไหม

ให้หัวใจได้เดินทางออกจากกัน

ไปเรียนรู้อะไรต่าง ๆ ตามลำพัง

แปลี่ยนดวงตาแห่งความรักใหเป็นดวงตาแห่งมิตร

ที่คอยให้กำลังใจกัน

ให้งสองคนเผชิญทุกอย่างให้ได้...ให้ผ่านทุกอย่างให้ได้...

แม้ว่าหนึ่งมือที่ว่างเปล่าและปราศจากการเกาะกุม

อาจจะเหน็บหนาวและดูอ้างว้าง

แต่เมื่อ เวาลผ่านไป หัวใจเริ่มคุ้นเคย

ทุกความรู้สึกจะกลับมาเป็น ความรู้สึกที่ดี

และ ... หัวใจ ทั้งสองดวงก็จะกลับมาอบอุ่นได้อีกครั้ง

นอกจากสรีระที่แตกต่างกันแล้ว

ผู้หญิงกับผู้ชายยังไม่อีกหลายอย่างที่ไม่เหมือนกัน

ผู้หญิงเปรียบเสมือนทราย

ที่ช่างซึมซับและเก็บและเก็บอะไรเอาไว้มากมาย

มีความละเอียดอ่อน พร้อมที่จะปลิวไปอย่างอ่อนไหว

และทุกอย่างนั้นได้รวมกันกลายเป็นความงดงาม

อ่อนหวาน แต่ดูมั่นคง

ผู้ชายเปรียบเหมือนทะเล

ดูกว้างใหญ่มีอำนาจ

มีความโดเดี่ยว

แสดงออกถึงอารมณ์อย่างเปิดเผย

บางครั้งร่าเริง บางครั้งเกี้ยวกราด

แต่ทะเลกับทรายกลับเป็นความแตกต่างที่ลงตัว

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ ทะเล เกรี้ยวกราด

ทราย ก็จะทอดตัวนิ่งๆ ซึมซับ

จนกว่าทะเลจะสงบ

เฝ้าเอาใจใส่ ดูแลความรู้สึก

ส่วนทะเล...

ที่อาจจะซัดไปซัดมาบ้าง

แต่ก็ไม่เคยห่างหายไปไหน

ยังคอยโอบอุ้ม ดูแลผืนทรายอยู่เสมอ

ทั้งสองจึงเป็นความงดงามที่ลงตัว

ไม่สามารถแยกส่วนหนึ่งออกจากกันได้

เช่นเดียวกับผู้หญิงและผู้ชาย

ที่แม้จะมีความแตกต่างกัน

แต่ถ้าไม่ก้าวก่ายกัน

สามารถเข้าใจในวิถีชีวีตของกันและกันได้แล้ว

ความรักก็จะเป็นความงดงามที่ลงตัวได้เช่นกัน

บ่อยครั้ง....

ที่โลกกว้างเกินความเป็นจริง

และ...บ่อยครั้ง ที่ความเป็นจริงทำให้โลกหยุดนิ่ง...

นิ่งจยน่าใจหาย

คนเราจึงต้องไขว่คว้า

หาใครสักคนที่จะมาอยู่เคียงข้างเพื่อที่จะรัก

เพื่อที่จะลดที่ว่างในใจให้น้อยลง

และเพื่อที่จะยึดหัวใจไม่มห้คว้างไปตามแรงกระทบของชีวิต

ทำให้หัวใจรู้สึกเหมือนมีเพื่อน

มั่นคง อบอุ่น

เพราะความรักแข็งแรงและมีพลัง

พอที่จะยึดหัวใจให้รู้สึกอย่างนั้นได้

จะสามารถป้องกันหัวใจที่เปราะบาง ไม่ให้แตกหัก

และ...สามารถควบคุมโลกใบนี้ให้หมุนไป

ด้วยจังหวะที่ลงตัว พอเหมาะพอควร

ทำให้โลก...ไม่แคบ...และ...ไม่กว้าง

มีพื้นที่เพียงพอที่จะให้ใครอีกคนเข้ามายืนอยู่ในชีวิต

บางที...

โลกของคนบางคนก็หมุนได้

เพราะการยืนอยู่ข้างๆ ของคนอีกคน

ไม่มีใครเกิดมาไร้ค่า

แม้คนโง่ที่สุดก็ยังฉลาดในบางเรื่อง

และคนที่ฉลาดที่สุด

ก็ยังโง่ในหลาย ๆ เรื่อง

ไม่มีอะไรเสียเวลาไปมากกว่า

การคิดที่จะย้อนกลับไปแก้ไขอดีต

ไม่เคยมีอะไรช้าเกินไป

ที่จะทำในสิ่งที่ตนฝัน

คนฉลาด

ผ่านวันไม่ดีด้วยดี

คนที่ไม่เคยหิว

ย่อมไม่สามารถซาบซึ้งรสชาติความอิ่ม

ความสำเร็จที่ผ่านความล้มเหลว

ย่อมหอมหวานกว่าเดิม

อันตรายที่สุดสำหรับชีวิตคนเราคือการคาดหวัง

อย่ายอมแพ้ถ้ายังไม่ได้พยายามเต็มที่

เหตุผลของคนคนหนึ่งอาจไม่ใช่เหตุผลของคนอีกคนหนึ่ง

ถ้าคุณไม่ลองก้าวคุณจะไม่มีวันรู้เลยว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

ปัญหาทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่ที่ตัวเราทั้งสิ้น

ยินดีกับสิ่งที่ได้มาและยอมรับกับสิ่งที่เสียไป

หลังพายุผ่าไปฟ้าย่อมสดใสเสมอ

มีแต่วันนี้ที่มีค่าไม่มีวันหน้าวันหลัง

คนเรา

ไม่ต้องเก่งไปทุกอย่าง

แต่จงสนุกไปกับงานทุกชิ้น

ที่ได้ทำ

หัวใจของการเดินทางไม่ใช่อยู่ที่จุดหมาย

หากอยู่ที่ประสบการณ์สองข้างทางมากกว่า