ชาย 
สุดท้ายเราคือ ผู้ให้ หรือ ผู้รับ
สุดท้ายเราคือผู้ให้..หรือผู้รับ...
มีใครบางคนบอกว่า...
ในความรักของคนสองคน...สุดท้ายเวลาที่เลิกกัน...
เราจะรู้ว่าใครคือผู้ให้...และใครคือผู้รับ...
ผู้ให้ ...คือ ...
คนที่หยิบยื่นความเจ็บปวดให้อีกฝ่าย...
จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ...แต่เขาได้ให้มันไปแล้ว...
ผู้รับ ...คือ ...
คนที่ยอมรับความเจ็บปวดนั้นมา...
โดยที่ไม่อยากได้มันเลยแม้แต่น้อย...แต่ก็ต้องรับมัน...
ความหมายแบบนี้...ไม่มีใครอยากเป็นผู้รับแน่นอน...
และ...บางคน...คงไม่อยากจะเป็นผู้ให้..เหมือนกัน...
เพราะกลัวว่าสักวัน...อาจจะเปลี่ยนมาเป็นผู้รับบ้าง...
ใครคนนั้นบอกอีกว่า...
บางสิ่ง...ที่เขาหยิบยื่นให้คนรับ... คนรับ...ก็เต็มใจรับมันเสียด้วย...
บางคนรับมันมา...รู้ว่าหนัก...วางมันลง..เพราะกลัวเหนื่อย...
บางคนรับมัน..แบกไว้จนหนัก...เหนื่อย.... ถึงวางมันลง
บางคน...รู้ว่าหนัก ...กลับยิ่งแบก...รับมันเพิ่ม...มันยิ่งหนัก
ก็ยิ่งเหนื่อย...แต่ไม่วางมันลง...
มันขึ้นอยู่กับว่าคนรับ.. ตั้งใจจะเก็บ...จะแบกมันไว้กับตัวนานแค่ไหน...
ความทุกข์...ความเสียใจ...ความผิดหวัง...ความเจ็บปวด...
เราจะวางมันลง..ครั้งเดียวทีเดียวเลย..
คงไม่ได้และไม่ง่าย.... แต่เมื่อไหร่...
ที่รู้สึกว่าแบกมันไว้..จนหลังไหล่ลู่ล้า อ่อนแรง...ไปหมด...
ขอแค่...ค่อยๆ วางมันลงทีละนิด...ทีละนิด...เท่าที่จะวางได้เป็นพอ...
สักวัน...
มันจะเบาบาง...ผ่อนคลายความหนักหน่วง...นั้นเองตามกาลเวลา...
แม้อาจจะไม่มีวันหมด...เลยก็ตาม....แต่ยังไง
ก็ดีกว่าที่จะเก็บมันไว้แบบนั้น..
.
...ตลอดไป
มีใครบางคนบอกว่า...
ในความรักของคนสองคน...สุดท้ายเวลาที่เลิกกัน...
เราจะรู้ว่าใครคือผู้ให้...และใครคือผู้รับ...
ผู้ให้ ...คือ ...
คนที่หยิบยื่นความเจ็บปวดให้อีกฝ่าย...
จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ...แต่เขาได้ให้มันไปแล้ว...
ผู้รับ ...คือ ...
คนที่ยอมรับความเจ็บปวดนั้นมา...
โดยที่ไม่อยากได้มันเลยแม้แต่น้อย...แต่ก็ต้องรับมัน...
ความหมายแบบนี้...ไม่มีใครอยากเป็นผู้รับแน่นอน...
และ...บางคน...คงไม่อยากจะเป็นผู้ให้..เหมือนกัน...
เพราะกลัวว่าสักวัน...อาจจะเปลี่ยนมาเป็นผู้รับบ้าง...
ใครคนนั้นบอกอีกว่า...
บางสิ่ง...ที่เขาหยิบยื่นให้คนรับ... คนรับ...ก็เต็มใจรับมันเสียด้วย...
บางคนรับมันมา...รู้ว่าหนัก...วางมันลง..เพราะกลัวเหนื่อย...
บางคนรับมัน..แบกไว้จนหนัก...เหนื่อย.... ถึงวางมันลง
บางคน...รู้ว่าหนัก ...กลับยิ่งแบก...รับมันเพิ่ม...มันยิ่งหนัก
ก็ยิ่งเหนื่อย...แต่ไม่วางมันลง...
มันขึ้นอยู่กับว่าคนรับ.. ตั้งใจจะเก็บ...จะแบกมันไว้กับตัวนานแค่ไหน...
ความทุกข์...ความเสียใจ...ความผิดหวัง...ความเจ็บปวด...
เราจะวางมันลง..ครั้งเดียวทีเดียวเลย..
คงไม่ได้และไม่ง่าย.... แต่เมื่อไหร่...
ที่รู้สึกว่าแบกมันไว้..จนหลังไหล่ลู่ล้า อ่อนแรง...ไปหมด...
ขอแค่...ค่อยๆ วางมันลงทีละนิด...ทีละนิด...เท่าที่จะวางได้เป็นพอ...
สักวัน...
มันจะเบาบาง...ผ่อนคลายความหนักหน่วง...นั้นเองตามกาลเวลา...
แม้อาจจะไม่มีวันหมด...เลยก็ตาม....แต่ยังไง
ก็ดีกว่าที่จะเก็บมันไว้แบบนั้น..
.
...ตลอดไป
Tags:
ผู้ชม (142) 
แสดงความคิดเห็น (0)