เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆ เซ็งๆๆๆๆๆๆๆๆ ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย พอดีไปอ่านมา ฮาดี ก้อเลยเอามาฝากน่ะ ใครชอบก้อโหวตด้วย  ใครไม่โหวตกุโกรธนะว้อยยยยยยยยยยยย    แล้วจะหามาให้อ่านอีกเยอะๆ จ้า ไปละ บะบาย  

ทหารใหม่

เมื่อทหารเกณฑ์ เข้าใหม่ต้องเข้ารายงานตัว เมื่อถึงกองร้อยแล้ว สิบเอกท่านหนึ่งก็เป่านกหวีดเรียกแถว พร้อมกับจะถามพื้นเพเดิมของทหารใหม่แต่ละคนว่ามีนิสัยใจคออย่างไรบ้าง หรือว่าชอบหรือไม่ชอบ สิ่งใดก่อนที่จะมีการฝึกในโอกาสต่อไป
นายสิบ ทั้งหมดแถวตรง ใครขี้ยา ไปอยู่ทางซ้าย ใครขี้เหล้าไปอยู่ทางขวา ทั้งหมดปฎิบัติ

ทหารใหม่ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปตามที่หมู่กำหนดจุดให้ แต่มีทหารใหม่อยู่คนหนึ่งยืนเก้ๆ กังอยู่ และก็ไม่ไปเข้ากลุ่มใหนสักที่
นายสิบ เองขี้อะไรว๊ะ ทำใมจึงไม่เข้ากลุ่มสักที
ทหารใหม่กระซิบ ผมขี้เอาครับ
นายสิบ เออดีแล้ว.... มายืนต่อท้ายกูนี่ แล้วก็ไม่บอก

ตายดีก่า

ยายแก่อายุ 90 ปีอยู่คนหนึ่ง คิดมาก เนื่องจากไม่มีลูกหลานมาคอยดูแล
แกเลยคิดที่จะฆ่าตัวตาย แต่ก็คิดไม่ตกว่าจะตายแบบไหน
ถ้ากระโดดตึกตายก็กลัวเดินขึ้นบรรไดไม่ไหว และก็
กลัวความสูงด้วย ถ้าจะผูกคอตายก็มัดเชือกไม่เป็น
ก็เลยยิงตัวตายดีกว่า แกก็เลยจะจ่อยิงที่หัวใจเพราะ
จะได้ตายในทีเดียว แต่ไม่รู้ว่าหัวใจอยู่ตรงไหน ก็เลย
โทรไปถามคุณหมอว่าหัวใจอยู่ตรงไหน คุณหมอก็เลยบอกว่า
อยู่เลยหัวนมขึ้นมา 2 ซม. พอถามเสร็จก็เลยจัดการยิงตัวตาย
พอรุ่งขึ้นลูกหลานก็มากันเต็มบ้าน พอคุณหมอชันสูตรศพเสร็จ
ลูกชายก็เลยถามว่าแม่เป็นอะไรตาย คุณหมอก็บอกว่า
"อ๋อ แกยิง ตัวตายโดยการยิงหัวเข่า"

วิธีขจัดความเงียบสงัดในลิฟท์

ธรรมชาติประการหนึ่งของคนในลิฟท์คือ ทุกคนจะวางตัวเย่อหยิ่ง ไม่รู้จัก
ไม่มองหน้ากัน
ไม่ยิ้มแย้ม ตาจ้องที่เลขบอกชั้น บรรยากาศยะเยือกเหมือนเกิดสงครามเย็น
แต่คุณอาจเปลี่ยนแปลงมันได้โดย
1. สั่งขี้มูกใส่ผ้าเช็ดหน้า ส่งให้คนรอบๆ ดู ถามว่า "ขี้มูกสีนี้มีเชื้อไหมครับ?"
2. กรณีที่ขึ้นหลายชั้น แกว่งตัวไปมาให้ลิฟท์โยกเยก พลางร้อง " ฮุยเลฮุย "
3. แจกนามบัตรและขอนามบัตร
4. ทำเสียงบึมทุกครั้งที่มีคนกดปุ่ม
5. จับมือคนที่เข้าใหม่ พลางพูดว่า " ยินดีต้อนรับ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ "
6. ร้อง " ติ๊งต่อง " ทุกครั้งที่ประตูปิด ( น่าจะเป็นเปิดมากกว่า ช่างเหอะ )
7. ไอแห้งๆ เป็นระยะ บ่นพึมพำว่ายาวัณโรคหมดหลายเดือนแล้ว
8. ยืนเงียบๆ ที่มุมในสุด หันหน้าชิดฝา ไม่ขยับร่างกาย พึมพำคาถา ไม่ต้องลงแม้ลิฟท์จะขึ้นสุดแล้ว
9. ผายลมต่อเนื่อง มองผู้หญิงข้างๆ แล้วยิ้ม
10. รำมวยไทเก็ก
11. พูดเสียงดังว่า " เอ๊ะ ปุ่มอะไร ? " แล้วกดปุ่มสีแดงที่เขียนว่าหยุดฉุกเฉิน
12. แง้มกระเป๋าถือ ชะโงกหน้าดูข้างใน พูดกับกระเป๋าว่า " คุณสบายดีไหม? อากาศในนั้นพอหายใจหรือเปล่า? เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"
13. เข้าทรง

ยิ้มให้กันหน่อยน่า อย่างน้อยถามว่า ไปชั้นไหนคะ เป็นธุระกดลิฟท์ให้...ก็ยังดี

หลวงพ่อกับสาวบริสุทธ์

แค่อยากรู้

ชายคนหนึ่งเดินเล่นอยู่ริมทะเล เขาพบขวดลอยน้ำมา พอเขาเปิดขวดก็มีปีศาจตัวเล็กๆปรากฏขึ้น ปีศาจพูดว่า "ข้าดีใจมากที่ได้ออกจากขวดใบนี้ ข้าจะให้พรเจ้าหนึ่งข้อ"
เขาคิดอยู่สักพัก จึงขอ "ผมอยากไปฮาวาย แต่กลัวเครื่องบิน แล้วก็เมาเรือ เลยอยากได้ถนนสร้างจากที่นี่ตรงไปยังฮาวาย"
ปีศาจตอบว่า "เสียใจ ข้าทำให้ไม่ได้ มันเป็นงานที่ใหญ่เกินไป เสาต้องลึกไปถึงก้นทะเล และต้องใช้อิฐมากมายมหาศาล"
ชายหนุ่มคิดอยู่สักพัก จึงขอใหม่ "มีอีกอย่างที่ผมอยากได้ คือผมอยากเข้าใจผู้หญิง ทำไมหล่อนถึงหัวเราะและร้องไห้ ทำไมขี้โมโห ทำไมถึงใช้ชีวิตร่วมด้วยยากเหลือเกิน อะไรที่ทำให้หล่อนเป็นแบบนั้น"
ปีศาจคิดสักพักแล้วตอบว่า "เอาหล่ะ ถนนที่ต้องการอยากได้ 2 หรือ 4 เลน"

ปล. โคดฮาเลย โดยเฉพาะไอ้ บาทหลวงไรนั่น 555+

ความตาย...

พระกิตติศักดิ์ กิตฺติโสภโณ

"...ร่างนั้นทอดเหยียดอยู่ในโลงไม้แคบ ๆ ใบหน้าสวยได้รูปดูซีดขาว ดวงตาหลับสนิท ริมฝีปากที่เคยช่างเจรจาคล้ายจะแย้มยิ้ม... ใครจะคิด ว่าหลังพูดคุยกันเมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้ 'ความตาย' กลับพรากเธอให้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ..."

หากข้อความข้างต้นอยู่ในหน้าหนังสือ หรือเพียงเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอย่างผิวเผิน ในที่สุดไม่นานนัก เราก็อาจลืม หรือเลือนภาพที่เห็น (และเรื่องราวอันน่าสะเทือนใจ) ได้ในไม่ช้า

ด้วยว่า เรื่องดังกล่าว เราคล้ายไม่เกี่ยวข้อง และปราศจากส่วนได้ส่วนเสียใด ๆ กับการที่ 'ตัวละคร' หรือ 'ใครสักคน' จะตายไปจากโลก...

ด้านหนึ่งความตายใกล้ชิดกับเราในฐานะเป็นสิ่งมีชีวิต
อีกด้านหนึ่ง "ความตาย" ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องผูกพัน ก็ใช่ว่าจะทำให้รู้สึกหวั่นไหว มากไปกว่าสิ่งกระทบใจชั่วครู่ยาม

แม้ความตายจะติดตามทุกชีวิต ดั่งผูกยึดไว้ด้วยโยงใยอันไม่สามารถตัดขาด แต่ลึกลงไปในจิตใต้สำนึก อาจมี 'บางสิ่ง' คอยสนับสนุนให้เราปฏิเสธ หรือหลบเลี่ยง 'ความตาย' อยู่ในที

เราจึงต่างดิ้นรนขวนขวายต่อการ "ยังชีพ" ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม
แม้ว่าจะเป็นภาระหนัก เหน็ดเหนื่อย หรือเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานก็ตาม

ดูเหมือนว่า "ความสุข" ที่หลายคนปรารถนาอย่างไม่มีสิ้นสุด เมื่อสำรวจลึกลงไปแล้ว ก็คือการหนีห่างจากเงื่อนไขที่นำไปสู่ "ความทุกข์" "ความสูญเสีย" อันมี "ความตาย" เป็นที่สุดนั่นเอง

โดยนัยนี้ ความตาย ดั่งหนึ่งจะอยู่ ณ อีกด้าน หรือตรงกันข้ามกับขั้วของ ความสุข

แต่โดยข้อเท็จจริงแล้ว ชีวิต หมายถึง 'ความสุข' กระนั้นหรือ ?

เป็นไปได้หรือไม่ว่า ภายใต้ทุกข์ยากและรันทดท้อในความมีชีวิต มนุษย์ยังเชื่อมั่นอยู่ในที ว่าตนสามารถแสวงหาความสุขได้ หากตนยังมี "ชีวิต" อยู่ ทั้งยังหวาดหวั่นและไม่มั่นใจต่อ "ความตาย" ว่าถึงที่สุดแล้ว จะนำตนไปสู่ที่ใด

และ เป็นไปได้หรือไม่ว่า นั่นอาจเป็นเพียงแรงจูงใจที่คอยกระตุ้นเร้า เพียงให้เรา "หนีตาย" โดยปราศจากความจริงใด ๆ รองรับ ทำนองที่ว่า เมื่อหมดแรงหนี ก็พบว่าไม่มีสิ่งใดต้องกลัวอีกเลย...

หลายยุคหลายสมัย มนุษย์แสวงหาความจริง ของ ชีวิตและความตาย ผ่านหลายมุมมองและหลากวิธีการ ทั้งวิทยาศาสตร์ ปรัชญา ศาสนา ฯลฯ หรือกระทั่งศิลปะและวรรณกรรม

"ผู้รู้" พร่ำพรรณนา อธิบาย และสรุป สิ่งที่ตน "เชื่อ" และ "ค้นพบ" ครั้งแล้วครั้งเล่า ยุคแล้วยุคเล่า น่าประหลาดที่ ความจริงอันสำคัญและใกล้ชิดกับชีวิตของมนุษย์เป็นอย่างยิ่งนี้ กลับหาข้อยุติโดยรวมไม่ได้

แต่ละสาขาของ ความรู้ - ความเชื่อ ยังมีความแปลกแยกและแตกต่าง อย่างแทบมิอาจแสวงหาจุดร่วมใด ๆ
ลึกลงไปในแต่ละแขนง กลับมีแง่มุมแยกย่อยออกไปให้ศึกษาและปฏิบัติอย่างนับแนวทางไม่ถ้วนทั่ว

หากคุณเป็นผู้ใคร่ต่อการแสวงหา ชั่วชีวิตหนึ่ง อาจไม่สามารถค้นพบความจริงของการ 'มีอยู่' และ 'จากไป' ได้รอบด้าน ทั้งนี้ มิจำเป็นต้องกล่าวถึง ความ 'ครบถ้วน' ทั้งโดยคุณภาพและปริมาณ

ศาสดาจำนวนมาก จึงชี้ทางอัน "เพียงพอ" ต่อการเป็น 'มนุษย์' ยิ่งกว่าความ "ครบครัน" อันผู้คนจำนวนมากพากันค้นหา

น่าเสียดาย ที่ส่วนใหญ่ "ความคิด" มักมีมากกว่า "ความจริง" และ "ความจริงอันเพียงพอ" มักด้อยรสชาติกว่าความอยากรู้อยากเห็นเสมอ...

บ้างกล่าวถึงความตายว่าเป็นความสูญเสีย บ้างกล่าวว่าเป็นความเปลี่ยนผ่าน บ้างกล่าวว่าตายแล้วเกิด และบ้างก็กล่าวว่า คือ การเดินทางกลับ สู่ดินแดนที่จากมา...

วันแล้ววันเล่า ที่ทัศนะเหล่านั้นวนว่ายอยู่ในวัฏฏะของมนุษย์ ส่งเสียงอยู่ที่นั่นที่นี่ ส่วนนั้นส่วนนี้ของโลก
บ้างกระซิบ บ้างกู่ก้องร้องตะโกน

ขณะคนแล้วคนเล่าตายจากเราไป...
ทั้งที่เป็นญาติ, เพื่อนสนิท, คนรัก หรือกระทั่งคนที่เราเกลียดชัง

ถึงวันนี้และวินาทีนี้ "การเกิด" และ "การตาย" ยังดำรงอยู่ และยังมีผู้ลังเลสงสัยต่อ "ความตาย" อยู่เช่นเดิม

ทั้งที่นับวันเราจะมี "ความรู้" เกี่ยวกับความตายมากขึ้น
และมี "สื่อ" ที่จะนำความรู้เหล่านั้นไปสู่ผู้คนได้มากขึ้น และครอบคลุมพื้นที่ยิ่งขึ้นทุกที

หรือเพียงมีความรู้ แต่กลับปราศจากปัญญา...

ครั้งหนึ่ง เคยมีคนถามท่านพุทธทาสภิกขุ ว่า ทำอย่างไรจึงจะไม่ต้องตาย
ว่ากันว่า ท่านหัวเราะ หึ ๆ แล้วตอบว่า "ไม่มีผู้เกิด จะมีผู้ตายได้อย่างไร" ..

ใจละเมอไปรักเธอ ใจมันเพ้อไม่เคยรั้งได้
ใจมันลอยไปบนฟ้าไกล รักเพียงดาวในใจดวงนั้น
ใจละเมอไปรักเธอ ที่ตัวเธอไม่เคยรู้ได้
เธอมีใครที่รักมากมาย แต่ว่าฉันก็ยังเอาใจไปให้เธอ

คิดถึงทุกวัน อยากฝันไม่ยอมตื่น ให้ค่ำคืนมีดาวตลอดไป

ได้แต่เพ้อไป หลงฝันละเมอรักเธอคนเดียว
เพ้อไป รักดาวในใจคือเธอคนเดียว
มองเพียงแค่ข้างเดียว รอเธอแค่ข้างเดียว
แม้ตัวเธอไม่รู้ไม่เป็นไร (แค่ใจละเมอ)

ใจละเมอไปรักเธอ ใจมันเพ้อไม่เคยรั้งได้
ใจมันลอยไปบนฟ้าไกล รักเพียงดาวในใจดวงนั้น
ใจละเมอไปรักเธอ ที่ตัวเธอไม่เคยรู้ได้
เธอมีใครที่รักมากมาย แต่ว่าฉันก็ยังเอาใจไปให้เธอ

คิดถึงทุกวัน อยากฝันไม่ยอมตื่น ให้ค่ำคืนมีดาวตลอดไป

ได้แต่เพ้อไป หลงฝันละเมอรักเธอคนเดียว
เพ้อไป รักดาวในใจคือเธอคนเดียว
มองเพียงแค่ข้างเดียว รอเธอแค่ข้างเดียว
แม้ตัวเธอไม่รู้ไม่เป็นไร (แค่ใจละเมอ)