หากไม่มีวันพรุ่งนี้

ฉันยังคงยิ้มให้คุณเหมือนเช่นเคย
เหมือนกันทุกครั้ง ในทุกคราว ..
จะมีเพียงดวงตาเศร้า ที่ฉันต้องซ่อนเร้น

ความสุขเดียวของฉัน คือการได้เห็นคุณมีความสุข
สิ่งใดที่เป็นทุกข์ในใจนั้น ฉันขอเก็บมันเอาไว้เพียงลำพัง

ยืนอยู่เคียงข้างเสมอ ในทุกยามที่คุณอ่อนล้า ..
ไม่มีปัญญาที่จะช่วยแก้ไข ..
ฉันทำได้ดีที่สุด ก็คือ รับฟัง
เพราะในที่สุดแล้ว .. คุณต่างหากที่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไร
ชีวิตเป็นของคุณ ใช้ชีวิตตามที่ใจคุณปรารถนาเถอะ
ชีวิตไม่ได้ยืนยาวนัก ใช่ไหม ..

ฉันจำได้ทุกอย่างที่เป็นคุณ ..
ดวงตาระยิบเมื่อครั้งก่อน กลับกลายเป็นดวงตาเศร้าในคราวนี้
" เดี๋ยวมันก็จะหาย เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นและผ่านไป "
ทำได้เท่านี้จริง ๆ แค่ตบไหล่คุณเบา เบาเท่านั้น

มากมายเหลือเกิน ในความทรงจำของฉัน
เมื่อใดที่คิดถึง ... ภาพคุณก็ยิ่งแจ่มชัดอยู่ในนั้น

ในทุกคราวที่เราพบเจอ .. ฉันยังคงยิ้มให้คุณเสมอทุกครั้ง ..
อยากให้คุณมีความสุข .. ให้มากที่สุดในทุกวัน
เพราะบางที ในวันหนึ่งวันใดนั้น
อาจมีสักวันที่เป็นวันสุดท้ายของเรา ..

การจากพรากอย่างดับสูญที่แท้จริง
ฉันแค่อยากรู้ว่า ถ้าวันนั้นมาถึง
คุณจะจำดวงตาคู่นี้ ได้บ้างไหม
จะคิดถึงกันหรือเปล่า ในวันที่แสนเหงาจับใจ

สำหรับฉัน ไม่ว่าโลกจะหมุนไปทิศทางไหน
จะเร็วหรือช้า จะสำคัญไย
เพราะในทุกขณะที่เวลาเดินทางไป
ในหัวใจฉันมีแต่ความคิดถึงคุณ ...


.........................................................................




อาจจะมีสักครั้ง นั่งมองฟ้า แล้วนึกถึงวันเวลาที่เราปล่อยไป
เหลือบมองคนข้างตัว ทำไมเกิดใจหาย พึ่งฉุกใจคิดทบทวน
หากว่าชีวิตพลิกไปเจออะไร หรือเคราะห์ร้ายมาทำให้สูญเสียกัน
สิ่งที่เคยคุ้นเหมือนไม่ค่อยสำคัญ ขาดหายไปพลันจะทำอย่างไร

สิ่งที่เราลึกซึ้ง อยู่ในใจ ชีวิตมันดูวุ่นวายจนลืมบอกกัน
กี่ทีที่เลอะเลือนทำลายจิตใจกัน จนนึกหวั่นพึ่งนึกกลัว

หากว่าวันนี้เหลือเป็นวันสุดท้าย รักแค่ไหนได้ทันบอกเธอหรือยัง
หากว่าพรุ่งนี้สายเกินไปทุกอย่าง เรารักเราดีต่อกันพอไหม

พึ่งได้ซึ้งถึงความผูกพัน ว่าส่วนลึกรักกันแค่ไหน
เวลาผ่านไปกลับลืมว่าสำคัญ
ต่อไปนี้ไม่ว่าอย่างไร จะทำให้มันดีกว่านั้น
ดีกว่าจากกัน อย่างเสียใจจนตาย

หากว่าวันนี้เหลือเป็นวันสุดท้าย รักแค่ไหนได้ทันบอกเธอหรือยัง
หากว่าพรุ่งนี้สายเกินไปทุกอย่าง เรารักเราดีต่อกันพอไหม

พึ่งได้ซึ้งถึงความผูกพัน ว่าส่วนลึกรักกันแค่ไหน
เวลาผ่านไปกลับลืมว่าสำคัญ