เรียงเรื่อง

          เอาหละ ที่สุดแล้วความโรแมนติกก็กลับมา หลังจากผ่านวาเลนไทน์สีหม่นไป อยุ่ดีๆก็เหมือนพระเจ้าวาดพู่กันสีชมพูลงผืนผ้าใบชีวิตฉันอีกครั้ง(แม้จะเป็นจุดเล็กๆ 555) สงสัยว่าท่านคงมีธุระมากมายจนทำให้มาถึงฉันช้าไปหน่อย

          จากนี้คงมีเวลาว่างเพิ่มขึ้น ด้วยเหตุผลหลายประการ(จะอะไรก็ช่างมันเหอะ)แต่ก็คิดว่าคงไม่ว่างมากเกินไปนัก ตามประสาคนอยู่เฉยไม่ค่อยได้ แต่คงทำงานส่วนตัวมากขึ้นนิดนึง อย่างปีที่แล้วไปเป็นพี่แนะนำน้อง งาน Eduzones 2006 ปีนี้ก็จะสมัครไปอีกสนุกดีได้คุยกับน้องๆช่วยน้องๆเลือกคณะ ได้เจอเพื่อนๆเยอะด้วย แล้วก็มีงานอื่นๆนิดหน่อยซึ่งต้องคุยรายละเอียดอีกที กับอาจจะไปช่วยงานเพื่อนนิดหน่อย (ที่จริงก็เสนอตัวไปเองแหละ 55).....งานอื่นๆ ไว้เล่ารายละเอียดคราวหน้า

          ปิดเทอม ตั้งใจว่าจะวิ่งทุกเย็น (ถ้าทำได้ เหอๆ) ไม่ใช่เพื่อลดน้ำหนัก แต่พยายามรักษาสุขภาพตัวเอง ตอนนี้เหมือนคนป่วยเลย ซีดๆ เนือยๆ วิ่งๆให้เลือกสูบฉัดบ้าง น่าจะดี .....ว่ามั้ย

         

          กระจุกกระจิก

  1. ชอบเพลง เธอคือใคร ของ ETC. มากๆเลย

  2. พี่ปี 4 ก็จะจบแล้วคิดถึงพี่ๆน่าดู ทั้งพี่หวาน พี่จุ พี่วรรณ และอีกหลายๆพี่ๆ

  3. รองเท้าคู่ใหม่ รัดมากๆ เจ็บอะ แต่ช่วยไม่ได้ก็ชอบนี่นา ยังไงก็ใส่อยู่ดี

  4. ค่ายพัฒนฯปีนี้ รอกินมะม่วงได้เลย เดี๋ยวจัดให้

  5. 6/3.1 เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก (ปีนี้เพื่อนๆฝึกงานคงเจอกันลำบากมากขึ้น แง๊)

  6. มีแนวคิดว่าอยากทำชมรม/กลุ่มเกี่ยวกับศิลปการแสดง ไม่ก็เพื่อเด็ก คิดว่าอันไหนน่าสนใจกว่ากันและอันไหนเราน่าจะทำได้ดีกว่ากัน 

 

>>>อัพเพิ่ม>>>

          ได้อ่านหนังสือเท่าที่อยากอ่าน แน่นอนมันไม่ใช่หนังสือเรียนหรือ (55) เป็นพวกนิยาย วรรณกรรมแปลต่างๆ เรื่องที่ชอบตอนนี้คือ เราจะข้ามเวลามาพบกัน เขียนโดยจิตแพทย์ท่านนึง เรื่องจริงนะ สนุกดี หวานแหววแต่แอบมีเรื่องชาติพบเข้ามาเกี่ยวข้อง(มาเลยทีเดียว)

          บางครั้งเราสงสัยในความรัก ใช่หรือไม่ใช่ อันที่จริงคงเป็นเรื่องธรรดาที่ทุกคนก็เป็น ไม่เข้าใจในเหตุผลของความรัก แต่อย่างน้อยเมื่อได้เจอกันก็แสดงว่าเคยมีบุญมีกรรมร่วมกันมาก่อน เราเชื่อเรื่องพรหมลิขิตนะ เชื่อว่าการที่เราจะเจอใครซักคนมันต้องถูกกำหนดมา แต่สิ่งที่จะรักษาความสัมพันธ์นั้นไว้คือตัวเราเองต่างหากหละไม่ใช่ใคร....   

            เรื่องราวบางอย่าง ฝั่งใจเกินกว่าจะลบออกจากใจ คงทำได้เพียงใส่ใจมันให้น้อยที่สุด ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ไม่ใช่เราคนเดียวที่มีรอยร้าวเล็กๆนี้ ............เชื่อว่าทุกคนก็ต้องมีบางสิ่งที่ซ่อนไว้เช่นกัน

          สิ่งสุดท้ายที่อยากถามคนเราควรทำตามสมองหรือปล่อยไปตาม

 หัวใจ