วันนั้นที่ฉันได้พบเธอ

วันที่ฉันรู้สึก ว่าเธอคือคนที่ตามหา

ไม่มีคำใดจะพูดจา ต่างกันที่ภาษา

ภาษาที่เราไม่เข้าใจ

ทุกครั้งที่ฉันสับสน
ค้นหาว่าชีวิตคืออะไร
ค้นลึกไปในความหมาย
ว่าอะไรที่ชีวิตฉันนั้นต้องการ

ตะวันที่ดูร้อนแรง มันคงไม่แรงเท่าไหร่
เมื่อฉันเองยังเดินต่อให้รู้ให้เป็นไป
ในคืนที่ไร้แสงไฟ จะก้าวต่อดีไหม
เมื่อฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยน หมดจางไป
หากไม่เคยต้องเจ็บ ไม่เคยรู้สึก
ว่าควรระวังกับ ทางที่เดิน
ที่ล้มลงคราวก่อน สอนเราให้รู้

ต้องขอบคุณน้ำตา ที่สอนให้จำในบทเรียน
น้ำตา ที่ไหลรินในวันที่หัวใจอ่อนล้า
วันนี้เพิ่งรู้คุณค่า ในช่วงเวลาที่เคยเจ็บเคยหวังแล้วไม่เป็นดั่งใจ
เรียนรู้และก้าวไป....
Solo..
จำวันที่เคยได้รอ รอใครสักคนที่เดิน
ก็คล้ายวันเวลาเปลี่ยน เชื่องช้าไม่ทันใจ
จำวันแห่งการล่ำลา เมื่อฉันกอดเธอไว้
มีพบย่อมมีพราก จากกันไป
อาจไม่เคยมาก่อน ไม่เคยรู้สึก
ว่าการรักใคร ก็ควรต้องรอ
หัวใจคนเปลี่ยน สอนเราให้รู้

ต้องขอบคุณน้ำตา ที่สอนให้จำในบทเรียน
น้ำตา ที่ไหลรินในวันที่หัวใจอ่อนล้า
วันนี้เพิ่งรู้คุณค่า ในช่วงเวลาที่เคยเจ็บเคยหวังแล้วไม่เป็นดั่งใจ
พร้อมจะเดินออกไป พร้อมรอยยิ้ม
รู้ดี พรุ่งนี้ยังแสนไกล ร้องจนทนไม่ไหว ฉันเคยร้อง เคยแพ้
ไม่รักก็ไม่เข้าใจ โลกทุกวันเปลี่ยนไป
เหมือนหัวใจใครสักคน ฉันเลยได้เรียนรู้ ว่ารักใช่เพียงแค่รอ
น้ำตา คอยสอนให้จำในบทเรียน
น้ำตา ที่ไหลริน ในวันที่หัวใจอ่อนล้า วันนี้เธอไม่กลับมา ....
ในช่วงเวลาที่เคยเจ็บ เคยหวังแล้วไม่เป็นดั่งใจ
แด่รักที่จากไป....เฮ้อ~เฮอ
ในช่วงเวลาที่เคยเจ็บที่ผิดหวังฉันคอยบอกหัวใจ... เรียนรู้และก้าวไป
แด่รัก.....รักที่จากไป

เธออาจบอกว่ามันทั่วไป    เธอไม่ได้มีท่าทีอะไร
เธอก็จริงใจของเธออย่างนี้   พูดคุย เธอก็คุยด้วยกันทุกราย
ประสาของคนที่ยิ้มง่าย นิสัยดี ไม่พิเศษกับใคร

ก็เธอไม่คิดอะไรกับฉัน  เธอจึงไม่เห็นอาการหวั่นไหว
แต่ฉันคิดเลยไปไกล  อยากจะขอร้องกัน

อย่าทำอะไรให้ใจฉันสั่น  อย่าทำอะไรให้มันคิดได้
ว่าชอบกัน ว่าซึ้งใจ  ยิ่งไกลยิ่งดีเท่านั้น
อย่าทำอะไรที่มันก้ำกึ่ง อย่าทำให้คน คนนึงยิ่งใฝ่ยิ่งฝัน
อย่าทำร้ายจิตใจของคนไหวหวั่น
ให้เจ็บด้วยการไม่ตั้งใจ

คำผ่านๆที่เธอพูดไป  อย่างคำว่าเธอคิดถึงจะตาย
เธอจะรู้ไหมฉันมีความหวัง  ทุกวันเมื่อเราคุยด้วยกันมากมาย
ที่ฉันทำเป็นพูดเล่นใส่ว่ารักจัง  ฉันนั้นพูดจากใจ

ก็เธอไม่คิดอะไรกับฉัน  เธอจึงไม่เห็นอาการหวั่นไหว
แต่ฉันคิดเลยไปไกล   อยากจะขอร้องกัน

อย่าทำอะไรให้ใจฉันสั่น   อย่าทำอะไรให้มันคิดได้
ว่าชอบกัน ว่าซึ้งใจ   ยิ่งไกลยิ่งดีเท่านั้น
อย่าทำอะไรที่มันก้ำกึ่ง   อย่าทำให้คน คนนึงยิ่งใฝ่ยิ่งฝัน
อย่าทำร้ายจิตใจของคนไหวหวั่น  ให้เจ็บด้วยการไม่ตั้งใจ

คนอ่อนไหวไม่ควรสนิท เธอไม่รู้และเธอไม่ผิด
แค่ขอสักนิด ช่วยช่วยให้มันจบที ไม่ต้องดีกับฉัน

อย่าทำอะไรให้ใจฉันสั่น   อย่าทำอะไรให้มันคิดได้
ว่าชอบกัน ว่าซึ้งใจ   ยิ่งไกลยิ่งดีเท่านั้น
อย่าทำอะไรที่มันก้ำกึ่ง   อย่าทำให้คน คนนึงยิ่งใฝ่ยิ่งฝัน
อย่าทำร้ายจิตใจของคนไหวหวั่น
ให้เจ็บด้วยการไม่ตั้งใจ

(รู้ดีว่าเธอไม่เคยรักกัน) ไม่ได้พิเศษตรงไหน
(รู้ดีแต่ฉันมันคนอ่อนไหว) ยิ่งดีกับฉันเท่าไหร่ยิ่งรักเธอ
(รู้ดีว่าเราแค่เป็นเพื่อนกัน) แต่มันไม่เคยจะทนไหว
(รู้ดีแต่ฉันมันคนอ่อนไหว) จะห้ามให้ตายก็รักเธอ

-----------------------------------------------

"มาตรวัดความรักไม่ได้วัดกันตรงที่...
ใครรักก่อน หรือ รักทีหลัง"
คนที่รักมานาน . . . อาจไม่ได้รักมากกว่า
และ . . . คนที่รักทีหลัง . . . อาจไม่ได้รักน้อยกว่า
เพราะความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะเวลาเพียงอย่างเดียว
คนที่มาก่อน" รั ก ก่ อ น "

 วันคืนที่ผ่านมามากมายอาจไม่มีค่าไม่มีความหมายเลย
ถ้าหากเพียงแค่ต้องรักไปวัน ๆ . . .
หรือรักไปเหมือนกับทุก ๆ วันที่เคยรัก
รักอย่างเป็นหน้าที่ . . . หรือรักเพราะเคยรัก . . .
ในขณะเดียวกัน . . .
กับวันคืนเพียงไม่กี่วันของคนที่มาทีหลัง . . .
ก็อาจมีค่ามากเหลือเกิน

ความรัก จึงไม่ได้สำคัญที่ว่ารักกันมานานแล้ว
หากแต่ความรักสำคัญตรงที่ เราใช้ทุกวันให้มีค่า
ให้เต็มไปด้วยความหมายแห่งรัก

รักแล้ว . . . ทำสิ่งดีๆ ให้กันด้วยความเต็มใจ และกระตือรือร้น
นั่นแหละจึงจะเรียกว่าความสำคัญของ “ รั ก ”

                    --------------------------------------------