.......เจ้าดอกกล้วยไม้เอย..........

...........กล้วยไม้..........ต้นไม้ที่ใคร ๆ ก็อยากได้ไว้ครอบครอง

แต่มีเพียงไม่กี่คนที่ได้เป็นเจ้าของอย่างแท้จริง ยิ่งมีไม่กี่คนที่

กล้วยไม้ยินดีเปิดเผยความในใจ เบ่งบานและให้ผู้เลี้ยงดูได้เบิกบาน

กับความงามตระการตาของสีสันและลีลาของดอกกล้วยไม้.....


ผู้เป็นเจ้าของกล้วยไม้เพียงหนึ่งต้น หวังว่าสักวันคงได้เห็นความงาม

อันเป็นที่เล่าขาน ว่าไม่มีดอกไม้ใดเสมอ แต่น่าเสียดาย ตรง...

ความปรารถนาหรือความตั้งใจดีเพียงประการเดียว หาเพียงพอไม่

เพราะกล้วยไม้ต้องการความเข้าอกเข้าใจและเข้าถึงนิสัยอันเป็น....

ธรรมชาติแห่งตน....


ผู้หญิงมีธรรมชาติเสมือนดั่งดอกกล้วยไม้....ตรงที่ความรักหาใช่น้ำ

หล่อเลี้ยงเพียงสิ่งเดียวไม่.....แต่มีวิญญาณและความลับแห่งชีวิต.....

ให้ผู้เอ่ยคำว่า.....รัก.....ได้ค้นหาและไขปริศนาอยู่ไม่รู้จบสิ้น....


ความหอมของกล้วยไม้ไม่รุนแรง ไม่หอมไกล ไม่เกรี้ยวกราด

ความหอมนั้นเหมือนกระซิบของสายน้ำ ไหลไปถึงไหนก็หอมที่ตรงนั้น....

หาใช่หอมแบบยั่วยวน หาใช่หอมแบบเร้าอารมณ์ แต่เป็นความหอมที่...

ใคร ๆ ไม่อาจคาดถึง เป็นความหอมที่อยากจะลืมเลือน.....


หญิงสาว.....เธอมิใช่ผู้มีความสวยงามแบบที่ใคร ๆ มองมาแล้วต้องหลงรัก

เธอหาได้มีเสน่ห์เย้ายวนให้ทุกชายในโลกหลงลืมไม่....ทว่าเสน่ห์ของเธอ

นั้นประหนึ่งเครื่องพันธนาการแห่ง...หัวใจ....


กล้วยไม้.....เหมือนผู้หญิงเลี้ยงยากอย่างกระนั้นหรือ....

กล้วยไม้.....ก็คล้ายผู้หญิงตรง ๆ

ถ้าหากว่าอยากได้ความรักจากเธอ.....

ก็จงให้อิสรภาพแด่....เธอ....

เพื่อเธอจะได้เติบโตได้อย่างเสรี.....

ให้เธอได้หายใจเอากาศบริสุทธิ์....และ..

เติบโตท่ามกลางแสงแดดรำไร....หรือ....

แดดจ้าตามเงื่อนไขแห่งธรรมชาติ.....

ให้น้ำฝนและน้ำค้างได้หลั่งรดประพรม.....

ความสดชื่นให้เธอได้เบ่งบานอยู่ท่ามกลาง....

สภาพแวดล้อม....ที่ตัวเองพึงพอใจ......

หากอยากเลี้ยงกล้วยไม้.....

คุณมิเพียงแค่มีความรัก......

แต่คุณต้องเข้าใจ...และถนอมรักนั้น....

มิใช่ทำเพื่อให้ได้ชื่อว่า......

.....ตัวเอง.....ได้ครอบครอง......

...........ดอกกล้วยไม้นั้น..........