ณ ดินแดนแห่งรัก

ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมการอยู่คนเดียวของฉันโดยที่ไม่มีใครตลอดระยะเวลา 2 ปี มันถึงได้มีความหมายกับตัวเอง ณ ตอนนี้

                ฉันเคยสงสัยอยู่หลายครั้ง ว่าทำไมฉันถึงไม่ได้เข้าไปสู่ดินแดนแห่งความรักอย่างถูกจังหวะนัก  ในแต่ละย่างก้าวที่เดินเข้าไปอย่างเดียวดายนั้น มันรู้สึกว่ามีคนคอยจ้องมองฉันอย่างสนใจ มีบ้างที่บางคนเดินเข้ามาพูดคุยกับฉัน ทำความรู้จัก แต่แล้วฉันก็เป็นคนเดินผละจากเขามา มีบางหลายครั้งที่ฉันเดินเข้าไปทำความรู้จักเอง แต่เขาก็ทำเป็นไม่เห็นฉัน มีบ้างหลายที ที่คนที่ฉันรู้จักนั้น พร้อมคิดฝันว่าจะเป็นคนที่จะเดินไปด้วยกัน แต่เขากลับมีคนที่เดินข้างๆอยู่แล้ว  ความรู้สึกเหมือน....ทำไม....ถึงไม่มีใครสักคนที่ฉันพร้อมและยินดีที่จะรู้จัก ในดินแดนแห่งรักบ้างเลย

                ฉันเดินเข้าไปด้วยความเดียวดาย เดินคนเดียว ด้วยความรู้สึกที่เหนื่อยและล้าบ้างในบางครั้ง หันไปมองผู้คนรอบกาย ทำไมดูพวกเขาช่างมีความสุขกันทั้งน้าน ดินแดนแห่งนี้ หากเป็นเมื่อก่อน ฉันก็คงดูมีความสุขเหมือนกันกับคนทั่วไปบ้าง หาก ณ ตอนนั้น ทำไมถึงได้มาเดินอยู่เพียงลำพัง

                แต่สิ่งหนึ่งที่ตอนนี้เข้าใจแล้วนั้น โชคชะตา เป็นคนกำหนดเราไว้ เพียงแต่ว่าเราเป็นคนลิขิตไว้เองต่างหาก

                เขา...เป็นคนหนึ่งที่เดินในดินแดนนี้เหมือนกับฉัน เดินเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น แต่สิ่งเดียวที่รู้   นั้นคือ ณ ตอนนี้เรากำลังเดินไปด้วยกัน 

                ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง เพราะว่าเราเพิ่งจะเดินไปด้วยกัน ตลอดเวลาที่เดินไปด้วยกัน ฉันมีความรู้สึกอบอุ่น จนฉันไม่คิดที่จะมองคนรอบข้างแล้ว สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขคือคำพูดพร้อมกับการกระทำ ที่เขาย้ำให้ฉันมั่นใจว่า เราจะเดินไปด้วยกันในดินแดนแห่งนี้ โดยที่จะไม่มีทางแยกกันเดินแน่ๆ ฉันไม่ได้ตั้งความหวังถึงสิ่งที่เขาและฉันคิดไว้ แต่แค่อยากทำทุกอย่างในแต่ละวันในดินแดนแห่งนี้ให้มีความสุขมากที่สุด เท่านั้นก็พอ