การเดินทางที่โดดเดี่ยว...และการรอคอยที่ไม่มีทางได้เขาเดินร่วมทาง..มันเป็นการรอคอยที่โง่เขลา...  การรอคอยของฉันมันช่างยาวนาน..นานพอแล้ว.. รักที่มีให้มากพอกับความเจ็บปวดที่ได้รับ..

บทเรียนจากการ...รักไม่เป็น..รักของฉันในตอนนี..คือ..ได้เห็นคนที่เรารักได้..สมหวังกับคนที่เขาต้องการ..

อาจเสียเวลากับการรอไครสักคนที่ไม่เคยมีรักแท้ให้เรา..แต่บทเรียนมากมายเกินบรรยาย..

ถ้าสมหวังในวันนั้น..วันนี้เราคงไม่ฉลาดขึน...มีเพลงหนึ่งที่อยากจะมอบให้เธอ..คนที่ฉันรัก..

                     ....ดูแลรักเขาหั้ยดี-ดี....

                     อยู่กับเขาปัยหั้ยนาน-นาน

               ..มีเพียงเท่านี้...จะชั้ยเป็นคำส่งท้าย..

                        ดูแลรักเขาหั้ยดี-ดี

                  ...และจากนี้ปัยเรื่องนี้จะจบ...

                             ตัดจัยเสียที...

                  ..เธอด้ายคนดี..ก้อหมดเวลาฉัน..

                       ตั้งแต่นี้ฉันขอลาก่อน.. !!