ชาย 
เคยชิน....
เฮ้อ.. เปิดเทอม
นั่นสิ ได้มาเจอ เรื่องราวใหม่ๆ ประสบการณ์ใหม่ๆ วิชา ใหม่ๆ
ความท้าทายใหม่ๆ แต่ว่า เพื่อนเก่าๆ ^^
จะว่าไป ไอ้ทีตอนเริ่มปิดใหม่ๆ แหมๆ ม่ายอยากจะให้ปิดเอาซะเลย
หูยตั้ง 3 เดือน เหงาแย่ วันนึง อยากให้เหลือซัก 12 ชะโมงพอ
ยิ่งตอนปิดไปแล้ว หางานทำ หาเงินใช้ นั่นเข้าไปใหญ่
คิดถึง พวกมาน มากๆ
คิดถึง น้ำถังนึง บนโรงอาหาร ที่กินได้เป็น สิบๆ คน
คิดถึง โต๊ะประจำ หลังห้อง
ที่แอบจารย์เล่นเอ็ม ออกเน็ท เข้า Planet ได้อยู่ บ่อยๆ
คิดถึงห้องซ้อม พี่อ้อม
คิดถึงกีต้าร์ตัวน้อยๆ สีเขียวๆ
"เอาน่า เด๋วก้อ เปิดเทอมละ 3 เดือนเอง "
สิ่งเดียวที่ทำได้ ก้อคือบอกตัวเองว่างั้น
เปิดซะทีดิว้อยยยย ตูเบื่อ ตูเหงา มากมายแล้วว้อยยยย!!!
ประโยคที่จะแหกปากตะโกน ถ้าสมมุติว่าได้มีโอกาสไปบนหน้าผาที่ไหนซักที่
แต่ว่า มาจนวันนี้ จะเปิดเทอมแล้ว ได้กลับมาอยู่บ้านเดือนนึง
หลังจาก เลิกทำงาน
เออเนอะ มะเข้าใจอยู่เหมือนกัน
เวลา 1 เดือน เปลี่ยนความคิด คนได้ด้วยแหละ
ชิวิตประจำวันที่บ้าน ช่างดูแอปปี้ดีมากมาย
กับการที่ได้มาใช้ชีวิตเดิมๆ ก่อนเข้ามหาลัย
ตื่นมา ซักผ้า ต่กผ้า รีดผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน
สารพัด จัดนู่น จัดนี่ เยอะแยะ มากมาย
ก้อเหนื่อยเอาการอยู่นะ แต่ว่าไมมะรู้ กลับรู้สึกมีความสุข
กะการที่ได้เป็นพ่อบ้าน ตัว(ไม่)น้อย มากๆ
งานเสร็จ ก้อ โลกของเราละ อ่านหนังสือ นิยาย ไปเรื่อย
ซักวันคงสมองฝ่อละมั้ง เฮ้อ.. ไอ้ที่เคยเบื่อ กลับมะเบื่อ
แล้วไอ้ที่เห็นว่า เออ..เจ๋งอ่ะ กลับกลายเป็นกร่อยๆ ไปซะงั้น
เปิดเทอมแล้ว เกิดอาการ มะอยากให้เปิด แหม่เดือนนึง
อยู่บ้าน รับใช้ ป๊ากะม๊า ตากะยาย รักแกขึ้นเยอะ
นึกถึงตอนแกทำให้เราตอนยังมะรู้อิโหน่อิเหน่ คงเหนื่อย เหมือนกันละมั้ง
แต่ว่า มีความสุขที่ได้ทำ ^^ รึป่าวว?
เฮ้อ.. ความเคยชิน นี่ บางทีก้อ น่ากลัวแฮะ ว่ามะ ^^
ผู้ชม (139) 
แสดงความคิดเห็น (1)
