ไม่รัก ก็อย่าตอแหล

ไม่แคร์ ก็อย่าสร้างภาพ

มันยากนักไงวะ

กะอีแค่ทำทุกวัน ให้เป็นอย่างวันแรกที่คบกัน

เสมอต้น เสมอปลายน่ะ รุจักมะ...ห๊ะ

เจ็บแล้วจำ = จำแล้วก็ยังจะเจ็บอีก

ทะลึ่งไม่เข้าท่า

โดนซะบ้างก็ดี โหยหามานานดีนัก

นี่แหละน๊า ที่เค้าว่ากันว่า ยามแรกรัก น้ำต้มผัก ก็ว่าหวาน พออยู่ไปนานๆน้ำตาลก็ว่าขม

สัญญาที่ไม่ได้เขียนด้วยกระดาษ ก็คือสัญญาลมปาก เป่าใส่หน้าเราให้พอเคลิบเคลิ้ม

ก่อนจะพากันล่องลอยไปในอากาศ เวิ้งว้าง ว่างเปล่า เกินที่จะควบคุมตัวเอง

ความผูกพันธ์พิเศษบางอย่าง บางทีมันก็ไม่ได้ทำให้คนเรารักกันมากขึ้นกว่าเดิม

คิดจะทิ้งกันไว้กลางทาง เดี๋ยวก็คงหาทางกลับบ้านได้เอง เพราะมันยังไม่ถึงครึ่งทาง

เจ็บใจที่ยังแอบหวังอยู่ลึกๆ แม้จะรู้ ว่าสิ่งนั้น มันแค่ผ่านมา แล้วมันก็กลับไป

เคยคิดเอาไว้ว่าซักวันหนึ่ง จะเจอกับคนที่ผ่านอดีตมาคล้ายๆกัน

น่าจะทำให้ต่างคนต่างเข้าใจกันมากขึ้น ว่าต่างคนต่างต้องการอะไร

มนุษย์เรานี่มันก็แปลก สามารถทำสิ่งเดิมๆซ้ำๆกันได้ทุกวัน โดยไม่รู้ตัวว่า มันน่าเบื่อ

นอน - ตื่น - อาบน้ำ - กินข้าว - ไปเที่ยว - ดูทีวี - อ่านหนังสือ - ส่องกระจก - ทาครีม

แต่กลับบางสิ่ง บางอย่าง ที่เคยทำด้วยกันมาทุกวัน กลับกลายเป็นสิ่งน่าเบื่อ

หรือบางที นี่อาจจะเป็นรางวัลของการรอ...?

ยังไงซะ มันต้องมีซักคนที่จะเห็นค่าและความสำคัญในสิ่งที่เราทำมากกว่านี้แน่นอน

ถ้าทุกคนบนโลกนี้ บ่งบอกสถานะของตัวเอง โดยการผูกริ้บบิ้นสีต่างๆที่ข้อมือ

ว่าคนนี้ มีแฟนแล้ว หรือยังโสด ก็คงจะดี เราจะได้รู้ ว่าคนไหนหัวใจยังว่าง

คงได้แต่ภาวนา ให้มีใครสักคน รีบผ่านเข้ามา

แล้วหยุดความฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้นจากคนบางคนในตอนนี้ให้หมดไป

แม้จะรู้ดีว่า

ความเหงา...มันฆ่าไม่ตาย ก็ตาม