*๐*ครั้งหนึ่งฉันคิดว่าชีวิตของคนเราเวลาที่ทำอะไรลงไปสักอย่างมัน*๐*ก็คงคล้ายๆกับการทิ้งก้อนหินสักก้อนลงสู่*๐* มหาสมุทรไม่ว่าเราจะทิ้งมันลงไปอย่างไรจุดจบที่ลึกที่สุดก็คือใต้ท้องทะเลอันมืดมิด*๐*เท่านั้นนี้คือชีวิตของคนเรา*๐* และแล้วก้อนหินก็จมลงสู่ความมืดและยะเยือกของมหาสมุทรอย่างเดียวดาย*๐*

หากรักคือทุกแล้วสุขคืออะไรหากรักคือความเสียใจแล้วทำไมต้องการบางคนทนเจ็บปวดถ้ามีรักฉันต้องเดินอย่างเดียวดายในสายหมอกฉันรู้สึกหนาวเย็นจับใจมองไปรอบกายดูมืดมน  สายลมมังจะพัดพาความเหงาเข้ามาหาฉัน