มัยวะ

 นัยเมื่อมีวันนแบบนี้เข้ามา ถึงมันจามาช้าเร็วยังงัยก้อต้องมีวันที่จบ แระตามด้วยเจ็บ ชั้นม่ายคิดเรยว่าการที่คนเราด้าย.รักครัยวักคนแร้ว เมื่อฝังจัยนรักมันแร้วแบบว่าต้องทามให้เราเสียจัย ชั้นก้อม่ายรุนะ ว่าเพราะอารัย..ทามมัยความรักมันถึงจบรงด้ายง่ายดายเช่นนี้นะ แต่เพราะฟ้าลิขิตมาแร้วนี่นา ทามงัยด้าย พู่ชายคนนั้น ทัมให้พู่หยิงคนนี้นั่งร้องให้แทบเป็นแทบตาย วอนขอให้เค้ากลับมาแร้วมาเร่า แต่เค้าก้อม่ายเคยที่จาฟังเราเรยซักนิด ชั้นจะจัมไว้ว่า

"ครัยทัมให้ชั้นเจ็บ คนนั้นจะต้องเจ็บมากกว่าชั้นหลายเท่า"

แต่พู่ชายพันนั้น ชั้นม่ายสนแระ ม่ายตายก้อหาไหม่ด้ายม่ายช่ายหรือ ที่เรายังเลิกม่ายด้ายก้อต้องชั้ยเวลาคิดก่อน ว่าที่เริกม่ายด้าย

"เพราะว่ารัก หรือเพราะเราผูกพันกะเค้ากันแน่"