คนรักของเธอเป็นนักวิ่งฝีเท้าดี
เพราะตั้งแต่อยู่กันมา
เขาออกวิ่งก่อนเธอเสมอ
ไม่เคยบอกล่วงหน้า
และไม่เคยชะลอความเร็วลงเลย
แต่ความเร็วของเขา ก็ไม่มากไปกว่าความรักที่เธอมี 

   
 
ความรักทำให้เธอวิ่งเร็วขึ้น ใกล้เขามากขึ้น
และไม่ยอมปล่อยให้เขาทิ้งระยะจนคลาดสายตาเธอ
แต่ ... เมื่อเกือบที่จะถึงตัวเขา
เธอก็จะเลือกที่จะวิ่งให้ช้าลงราวกับว่าจะวิ่งเหยาะ ๆ
ตามเขาไปเรื่อย ๆ 

   
 
เธอแซงหน้าเขาได้ - แต่เธอไม่ทำ
แม้แต่จะวิ่งให้ทันเขาในแนวเดียวกัน
เธอก็ทำได้ - แต่เธอไม่ทำ  
เหตุผลที่ฟังดูเหมือนง่ายของเธอทำเอาใจฉันนิ่งงัน  

 
"ถ้าวิ่งให้ทันเขา หรือแซงหน้าเขาไป
ฉันก็คงมองไม่เห็นเขา ในชีวิตอีก
แต่ถ้าฉันวิ่งตามเขาห่าง ๆ แบบนี้
เท่ากับว่า ฉันยังได้เห็นความเป็นไปของเขา
ยังมีเขาอยู่ในสายตา
ในชีวิต แม้ว่าเขาจะไม่เคยหันหลังกลับมา
แล้ววิ่งให้ช้าลงเลยก็ตาม" 

  
 
"แล้วทำไมไม่เข้าใกล้เขากว่านี้
ทำไมต้องเว้นระยะห่างแบบนี้ด้วย
เธอเป็นคนรักของเขานะ"
 คำถามของฉันทำให้แววตาของเพื่อนรัก
ปรากฏรอยเศร้า แต่ปากยิ้ม  

   
 
 
"ฉันกลัวเขารู้ตัว แล้ววิ่งหนีฉันไปไกลยิ่งกว่านี้
ถึงวันนั้นฉันอาจเหนื่อย
จนหมดแรงที่จะวิ่งตามอีกต่อไปแล้ว ห่างแบบนี้ดีกว่า
ฉันได้เห็นเขา มันอุ่นใจ หรือถ้าวันหนึ่งเขาล้มลง
ฉันจะได้วิ่งเข้าไปช่วยพยุงได้ทัน
และถ้ามันจะทำให้เขา เห็นความจริงใจของฉัน
เขาอาจจะชวนฉัน วิ่งไปพร้อมกันอีกครั้ง- ถ้าเขาหายดีแล้ว"