หญิง 
My princess 8 [fiction]
"วันนี้เราจะ ไปดูพี่อาจูเปิดงานแถลงข่าว แล้วก็ ..... แค่นี้ล่ะ" จงฮุนพูดขึ้นพลางกอดรัดร่างบางให้แน่นนขึ้นราวกับว่า จะแกล้งให้สาวน้อยคนนี้อยู่ในกำมือของเขาไปตลอด
"อะ...อื้อออ -////- ปะ...ปล่อยชั๊นน๊า...หะ....หายจัยมะออกแร้วว" คนบ้าเมื่อไหร่นายจะปล่อยชั๊น -///- ตอนนี้หน้าชั๊นมันซุกอยู่ตรงหน้าอก นายพอดี งะ - -* คนบ้าๆ
"ไม่เอาอ่า หน้านายมันทับหน้าอกชั๊นนะ อยากให้ชั๊นมีอารมหรอ? " ผมถามกวนๆ เธอช่างทำให้ผมใจเต้นเหลือเกิน
"บะ.....บ้า >///////<" อะรายกันเล่านาย มันชักจะหื่นนไปแร้ววนะ คนบ้า !!
*** ตัดมาทางคู่มิน/แจ ***
แจจินที่สังเกตุว่ามินฮวาน วันีน้ตื่นสายผิดปกติ จึงเดินไปหามินฮวานที่ตำหนัก ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"อ๊ะ ประตูไม่ได้ล็อคนี่ !!" เธออุทานกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป
"มินมิน !!" ภาพตรงหน้าคือ มินมินพยายามชกกำแพงพร้อมน้ำตาที่คลอ เมื่อเขาเห็นร่างของแจจินก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"ออกไป !!!!!" ผมตวาดใส่เธอสุดชีวิต เธอไปอยู่กับคนที่เธอรักเถอะนะ ผมมันก็แค่คนที่เสียดายเวลา 2 ปี ที่เคยรักเธอมาก็เท่านั้นเอง
"ชั๊นไม่ออก !!! แล้วนี่นายดื่มเหล้าด้วยหรอ ดูซิมือนายเลือดออกหมดแล้วนะ" แจจินมองขวดเหล้าที่ถูกวางเกะกะเต็มโต๊ะ พร้อมวิ่งเข้าไปดูอาการมินฮวานทันที
"อย่ามาแตะตัวชั๊นนะ !!แล้วชั๊นไม่ได้เมาด้วยออกไป" มินฮวานพยายามสะบัดใส่คนตรงหน้า แต่อาการเมาของเขามีหรือ ที่คนอย่างลี แจจินจะไม่รู้
"นายมานี่ !!!" แจจิน พยายามจะลากมินฮวาน ที่ตอนนี้เมาค้างไม่รู้สึกอะไรไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแต่ !!
"จินนนี่" มินฮวานกระชากแขนคนตรงหน้าเข้าไปในห้องน้ำ พลางโยนคนตัวเล็กลงไปในอ่างอาบน้ำที่ดูใหญ่พอๆกับเตียงของเขา
"อ้ายย ทำอะไรน่ะมินมิน" โชคดีที่อ่างอาบน้ำมีแผ่นยางจึงทำให้ เขาไม่เจ็บปสดมากนัก
"ทำอย่างที่ชั๊นอยากทำไง !!" มินฮวานนเมาไม่รู้สึดรู้สาอะไร คล่อมตัวแจจินอย่างชำนาญพลางปลดกระดุมร่างบางออกทีละเม็ด
"เธอต้องเป็นของฉัน !!" ริมฝีปากของมินฮวานประทับลงไปที่ริมฝีปากอมชมพู อย่างเร่าร้อน ร่างบางเผลอเปิดปากออกอย่างง่ายดาย ลิ้นร้อน สัมผัสความหวานในโพลงปากของแจจิน อย่างสนุก จนร่างบางเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก
"อ๊ะ....หยุดนะ !!" ร่างบางหายใจถี่ เพราะ ขาดอากาศที่โหยหามานานน แต่ไม่ทันใด มินฮวานก็อุ้ม ร่างบางไปไว้ที่ฝักบัว พลางใช้เชือกรัดข้อมือร่างบางไว้กับฝักบัวจนแน่น ร่างบางรู้สึกหมดเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัว
"อย่าเกร็งสิ.." เสียงเล็กๆพูดขึ้นพร้อม ซุกไซ้ แถววอกคอขาวพลาง ขบเม้มริมฝีปาก จนเพิ่มความเสียวซ่านให้ร่างบางที่ถูกมัด แล้ว ยืนติดกับผนังไว้อย่างทรมาน
มินฮวานเปลีย่นไปหมาย ไปโลมเลียแถว เต่งไตชมพูเปล่งทั้งสองข้าง มือหนึ่งบีบเต่งไต จนรู้สึกเจ็บ ส่วนมือหนึ่งบรรจงถอดกางเกงวอร์ม ที่แจจินใส่นอนอย่างรวดเร็ว ทันใจ ริมฝีปากของมินฮวาน ดูดเต่งไตชมพูข้างหนึ่งพลางใช้ลิ้นเลีย อย่างชำนาญ ร่างบางเริ่มมีน้ำใสๆคลอเบ้าตา
ความเหนื่อยล้า แสนทรมานที่เขาต้องถูกล่ามไว้ดั่งนักโทษ ส่วนร่างกายที่ตอนนี้บอบช้ำไร้เรี่ยวแรงจนหมดเกลี้ยง มินฮวานนั่งคุกเข่า พลางปลดกางเกงในตัวจิ๋วของแจจินออก มืนฮวานอมแท่งยาสของร่างบางจนมิด
"อ๊ะ..อ๊า..มะ..มินไม่อาวนะ ชั๊นเสียวว" แจจินเสียวซ่านขาไร้เรี่ยวแรงมือทั้งสองข้างที่อยากจะเป็นอิสระ กลับต้องโดนเจ้าชายมัดไว้อย่างทรมาน
"อ๊า..ชะ..ชั๊นไม่ไหวแล้วว" แจจินปล่อยน้ำรสฝาดสีขาวขุ่นเต็มช่อปากของมินฮวาน เขากลืนลงไปอย่างไม่รังเกลียด มินฮวานที่เริ่มรู้สึกส่างเมา เกิดอาการสะลึมสะลือ ยังคงจำได้กับเหตุการณืที่ผ่านมมา และแล้ววเขา
"ฟู่ !!" แจจินใช้หลังของตัวเองดันน้ำให้ไหลลงมาท่วมหัวมินฮวาน เผื่อว่าเค้าจะได้หลุดพ้นกับช่วงทีเหมือนเป็นนักโทษให้เขารังแก ซะเสียจรงๆ และอีกครั้ง ที่มินฮวานประกบริมฝีปากบนริมฝีปากร่างบางอีกครั้ง แต่.....
"จะ..แจจจจิน OoO" มินฮวานที่ตกใจจนขนลุกซุ่กับน้ำที่ไหลลงมา จนเผลอผละออกจากริมฝีปากที่เขาประทับลงไป อีกครั้งเมื่อตะกี๊
"ฮึก....ฮือๆๆๆ นายคนสารเลว ชั๊นอุส่าจะมาหานายเพราะ เป็นห่วงแต่นาย ฮึกก" แจจินที่มีแต่ความเจ็บปวดทรมานไปทั่วทั้งร่างกาย ที่ถูกมัดไว้กับฝักบัว
"จะแจจิน คะ..คือ" มินฮวานที่ส่างเมาแต่เขาจำเหตุการณืทุกอย่างได้ชัดเจนดี เขารู้สึกเหมือนคนสารเลว มือที่สั่นรีบแก้มัดให้แจจินพลางช้อนร่างบางไปนอนบนเตียงทันที
สภาพของร่างบางตอนนี้กึ่งหลับกึ่งตื่น อยู่ในชุดคลุมอาบน้ามที่มินฮวานรีบนำมาคุมไว้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแค่ คนเลวคนหนึ่งที่ต้องทำให้คนรัก บอบช้ำขนาดนี้
"แจจิน ชั๊นมันคนสารเลว นายไม่สมควรให้อภัยชันหรอกนะ ชั๊นมันโง่เอง ฮึก.." มินฮวานที่เฝ้ามองคนที่ตนรัก หลับสนิท เพราะ ความทรมานบอบช้ำ ไปทั่วทั้งร่างกาย
'ชั๊นจะไม่มีวันให้อภัยเธอหรอกนะ !! แต่ความรักที่ชั๊นมีให้เธอ มันมากมาย และมันคนละแบบ กับที่ชั๊นมีให้พี่อาจู นายจะรู้มั้ย ถ้านายได้รับรู้นายคงจะไม่ทำอะไรแบบนี้ใช่มั้ย มินมิน' แจจินที่ทำทีเป็นหลับสนิท แต่จริงไล้วเขาได้ยินทุกคำพูด ของมินฮวาน
"นายยนอน ที่นี่อยู่ที่นี่ไม่ต้องไปไหน ชั๊นจะไม่ยอมให้นายไปเป็นของใครอีกเด็ดขาด ถึงแม้นายจะไม่รักชั๊น แต่ตอนนี้นายต้องพักผ่อนมากๆนะ " ดูเหมือนสิ่งที่เขาพูดจะดูเหมือนคนบ้า ก็ตามมันทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสงสาร และ รู้สึกหายเคืองขึ้นมา แต่มันก้อไม่ทำให้เขาหายจากความบอบช้ำไปได้สักเท่าไหร่
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าชั๊นกับพี่อาจูเราไม่ได้คิดอะไรกันเกินเลย '
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าชั๊นก้อมีจัยให้นาย'
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าสองปีของนายมันทำให้ชั๊นซาบซึ้งขนาดไหน'
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าชั๊นก้อรักนายพอๆกับที่นายรักชั๊น'
'ชั๊นเพียงแค่รอเวลา ชั๊นเพียงแค่รอคำตอบของหัวใจ ~'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมรักเธอขนาดไหน'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมอยากขอโทษเธอมากสักกี่พันล้านครั้ง'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมเจ็บปสดขนาดไหนที่เห็นเธอกับพี่อาจู'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมยอมพลีชีพได้ ตั้งแต่วันแรกที่ผมรู้สึกชอบเธอขึ้นมา'
'ผมเพียงแค่อยากให้เธอรู้ ผมเพียงแค่อยากให้เธอโหยโกรธเกลียดคนสารเลวอย่างผมซะที'
***อีกด้านหนึ่ง***
"นะ..น้องชายย นายทำอย่างว่ากับน้องสาวชั๊นหรอ นี่แน่ะๆๆ !!" ทั้งสองที่กำลังพยุงกันออกมาเพื่อไปกินข้าวต้องหยดชะงักกับภาพเมื่อครู่
"อะไรเล่า แม่คุ๊ณ ~ ก็น้องมันก็ทำเหมือนที่พี่มันทำ กับเธอเมื่อคืนไงละจ๊ะ ^^" จงฮูนรวบข้อมือหมูน้อยพลาง ดึงตัวมากอดไว้ จนสายตาทั้งสองปะทะกัน
"บ้า...-/////////-....เค้า หิวแล้วน๊ะตะเองไปกินข้าวกัน จุ๊บส์ >////<" พูดจบหมูน้อยก็หอมแก้มเจ้าชายอย่างแผ่วเบา พลางวิ่งกระเผกๆไปข้างหน้า จนทำให้เชว จงฮุนเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งยืนอึ้งไปสักพัก
"อ๊า.....ที่รั๊กระวังงล้ม !!" สายไปซะแล้วววววว
"แทร่ดด !!!!! - -*" เสียงของหมูน้อยที่สะดุดขอบพื้นของวังหลวงจนเซไปกองกับพื้น
"ที่รั๊กก นี่น๊าบอกให้เดินดีๆ จะเล่นมุขก็ไม่ว่านะ แต่ระวังตัวด้วย 55+" เจ้าชายรัชทายาท พูดขึ้นพลางหยิบร่างบางขึ้นมา
"ก้อที่รัก ไม่ยอมปล่อยเค้าเอง -///////////-" อีอ้วนเอ๊ย แกมันซุ่มซ่ามมจิงๆ
"เมื่อกี๊เธอเรียกชั๊นว่าที่รั๊กหรอ ? เมียจ๋า" อ้ากกกกฮงกี ๆๆๆๆๆๆ ลี ฮงกีน่ารักที่สุดในโลกก ><
"อะ.....อื้ออออ -///////-"
"อะ...อื้อออ -////- ปะ...ปล่อยชั๊นน๊า...หะ....หายจัยมะออกแร้วว" คนบ้าเมื่อไหร่นายจะปล่อยชั๊น -///- ตอนนี้หน้าชั๊นมันซุกอยู่ตรงหน้าอก นายพอดี งะ - -* คนบ้าๆ
"ไม่เอาอ่า หน้านายมันทับหน้าอกชั๊นนะ อยากให้ชั๊นมีอารมหรอ? " ผมถามกวนๆ เธอช่างทำให้ผมใจเต้นเหลือเกิน
"บะ.....บ้า >///////<" อะรายกันเล่านาย มันชักจะหื่นนไปแร้ววนะ คนบ้า !!
*** ตัดมาทางคู่มิน/แจ ***
แจจินที่สังเกตุว่ามินฮวาน วันีน้ตื่นสายผิดปกติ จึงเดินไปหามินฮวานที่ตำหนัก ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"อ๊ะ ประตูไม่ได้ล็อคนี่ !!" เธออุทานกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป
"มินมิน !!" ภาพตรงหน้าคือ มินมินพยายามชกกำแพงพร้อมน้ำตาที่คลอ เมื่อเขาเห็นร่างของแจจินก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"ออกไป !!!!!" ผมตวาดใส่เธอสุดชีวิต เธอไปอยู่กับคนที่เธอรักเถอะนะ ผมมันก็แค่คนที่เสียดายเวลา 2 ปี ที่เคยรักเธอมาก็เท่านั้นเอง
"ชั๊นไม่ออก !!! แล้วนี่นายดื่มเหล้าด้วยหรอ ดูซิมือนายเลือดออกหมดแล้วนะ" แจจินมองขวดเหล้าที่ถูกวางเกะกะเต็มโต๊ะ พร้อมวิ่งเข้าไปดูอาการมินฮวานทันที
"อย่ามาแตะตัวชั๊นนะ !!แล้วชั๊นไม่ได้เมาด้วยออกไป" มินฮวานพยายามสะบัดใส่คนตรงหน้า แต่อาการเมาของเขามีหรือ ที่คนอย่างลี แจจินจะไม่รู้
"นายมานี่ !!!" แจจิน พยายามจะลากมินฮวาน ที่ตอนนี้เมาค้างไม่รู้สึกอะไรไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแต่ !!
"จินนนี่" มินฮวานกระชากแขนคนตรงหน้าเข้าไปในห้องน้ำ พลางโยนคนตัวเล็กลงไปในอ่างอาบน้ำที่ดูใหญ่พอๆกับเตียงของเขา
"อ้ายย ทำอะไรน่ะมินมิน" โชคดีที่อ่างอาบน้ำมีแผ่นยางจึงทำให้ เขาไม่เจ็บปสดมากนัก
"ทำอย่างที่ชั๊นอยากทำไง !!" มินฮวานนเมาไม่รู้สึดรู้สาอะไร คล่อมตัวแจจินอย่างชำนาญพลางปลดกระดุมร่างบางออกทีละเม็ด
"เธอต้องเป็นของฉัน !!" ริมฝีปากของมินฮวานประทับลงไปที่ริมฝีปากอมชมพู อย่างเร่าร้อน ร่างบางเผลอเปิดปากออกอย่างง่ายดาย ลิ้นร้อน สัมผัสความหวานในโพลงปากของแจจิน อย่างสนุก จนร่างบางเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก
"อ๊ะ....หยุดนะ !!" ร่างบางหายใจถี่ เพราะ ขาดอากาศที่โหยหามานานน แต่ไม่ทันใด มินฮวานก็อุ้ม ร่างบางไปไว้ที่ฝักบัว พลางใช้เชือกรัดข้อมือร่างบางไว้กับฝักบัวจนแน่น ร่างบางรู้สึกหมดเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัว
"อย่าเกร็งสิ.." เสียงเล็กๆพูดขึ้นพร้อม ซุกไซ้ แถววอกคอขาวพลาง ขบเม้มริมฝีปาก จนเพิ่มความเสียวซ่านให้ร่างบางที่ถูกมัด แล้ว ยืนติดกับผนังไว้อย่างทรมาน
มินฮวานเปลีย่นไปหมาย ไปโลมเลียแถว เต่งไตชมพูเปล่งทั้งสองข้าง มือหนึ่งบีบเต่งไต จนรู้สึกเจ็บ ส่วนมือหนึ่งบรรจงถอดกางเกงวอร์ม ที่แจจินใส่นอนอย่างรวดเร็ว ทันใจ ริมฝีปากของมินฮวาน ดูดเต่งไตชมพูข้างหนึ่งพลางใช้ลิ้นเลีย อย่างชำนาญ ร่างบางเริ่มมีน้ำใสๆคลอเบ้าตา
ความเหนื่อยล้า แสนทรมานที่เขาต้องถูกล่ามไว้ดั่งนักโทษ ส่วนร่างกายที่ตอนนี้บอบช้ำไร้เรี่ยวแรงจนหมดเกลี้ยง มินฮวานนั่งคุกเข่า พลางปลดกางเกงในตัวจิ๋วของแจจินออก มืนฮวานอมแท่งยาสของร่างบางจนมิด
"อ๊ะ..อ๊า..มะ..มินไม่อาวนะ ชั๊นเสียวว" แจจินเสียวซ่านขาไร้เรี่ยวแรงมือทั้งสองข้างที่อยากจะเป็นอิสระ กลับต้องโดนเจ้าชายมัดไว้อย่างทรมาน
"อ๊า..ชะ..ชั๊นไม่ไหวแล้วว" แจจินปล่อยน้ำรสฝาดสีขาวขุ่นเต็มช่อปากของมินฮวาน เขากลืนลงไปอย่างไม่รังเกลียด มินฮวานที่เริ่มรู้สึกส่างเมา เกิดอาการสะลึมสะลือ ยังคงจำได้กับเหตุการณืที่ผ่านมมา และแล้ววเขา
"ฟู่ !!" แจจินใช้หลังของตัวเองดันน้ำให้ไหลลงมาท่วมหัวมินฮวาน เผื่อว่าเค้าจะได้หลุดพ้นกับช่วงทีเหมือนเป็นนักโทษให้เขารังแก ซะเสียจรงๆ และอีกครั้ง ที่มินฮวานประกบริมฝีปากบนริมฝีปากร่างบางอีกครั้ง แต่.....
"จะ..แจจจจิน OoO" มินฮวานที่ตกใจจนขนลุกซุ่กับน้ำที่ไหลลงมา จนเผลอผละออกจากริมฝีปากที่เขาประทับลงไป อีกครั้งเมื่อตะกี๊
"ฮึก....ฮือๆๆๆ นายคนสารเลว ชั๊นอุส่าจะมาหานายเพราะ เป็นห่วงแต่นาย ฮึกก" แจจินที่มีแต่ความเจ็บปวดทรมานไปทั่วทั้งร่างกาย ที่ถูกมัดไว้กับฝักบัว
"จะแจจิน คะ..คือ" มินฮวานที่ส่างเมาแต่เขาจำเหตุการณืทุกอย่างได้ชัดเจนดี เขารู้สึกเหมือนคนสารเลว มือที่สั่นรีบแก้มัดให้แจจินพลางช้อนร่างบางไปนอนบนเตียงทันที
สภาพของร่างบางตอนนี้กึ่งหลับกึ่งตื่น อยู่ในชุดคลุมอาบน้ามที่มินฮวานรีบนำมาคุมไว้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแค่ คนเลวคนหนึ่งที่ต้องทำให้คนรัก บอบช้ำขนาดนี้
"แจจิน ชั๊นมันคนสารเลว นายไม่สมควรให้อภัยชันหรอกนะ ชั๊นมันโง่เอง ฮึก.." มินฮวานที่เฝ้ามองคนที่ตนรัก หลับสนิท เพราะ ความทรมานบอบช้ำ ไปทั่วทั้งร่างกาย
'ชั๊นจะไม่มีวันให้อภัยเธอหรอกนะ !! แต่ความรักที่ชั๊นมีให้เธอ มันมากมาย และมันคนละแบบ กับที่ชั๊นมีให้พี่อาจู นายจะรู้มั้ย ถ้านายได้รับรู้นายคงจะไม่ทำอะไรแบบนี้ใช่มั้ย มินมิน' แจจินที่ทำทีเป็นหลับสนิท แต่จริงไล้วเขาได้ยินทุกคำพูด ของมินฮวาน
"นายยนอน ที่นี่อยู่ที่นี่ไม่ต้องไปไหน ชั๊นจะไม่ยอมให้นายไปเป็นของใครอีกเด็ดขาด ถึงแม้นายจะไม่รักชั๊น แต่ตอนนี้นายต้องพักผ่อนมากๆนะ " ดูเหมือนสิ่งที่เขาพูดจะดูเหมือนคนบ้า ก็ตามมันทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสงสาร และ รู้สึกหายเคืองขึ้นมา แต่มันก้อไม่ทำให้เขาหายจากความบอบช้ำไปได้สักเท่าไหร่
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าชั๊นกับพี่อาจูเราไม่ได้คิดอะไรกันเกินเลย '
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าชั๊นก้อมีจัยให้นาย'
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าสองปีของนายมันทำให้ชั๊นซาบซึ้งขนาดไหน'
'นายจะรู้มั้ย ? ว่าชั๊นก้อรักนายพอๆกับที่นายรักชั๊น'
'ชั๊นเพียงแค่รอเวลา ชั๊นเพียงแค่รอคำตอบของหัวใจ ~'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมรักเธอขนาดไหน'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมอยากขอโทษเธอมากสักกี่พันล้านครั้ง'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมเจ็บปสดขนาดไหนที่เห็นเธอกับพี่อาจู'
'เธอจะรู้มั้ย ? ว่าผมยอมพลีชีพได้ ตั้งแต่วันแรกที่ผมรู้สึกชอบเธอขึ้นมา'
'ผมเพียงแค่อยากให้เธอรู้ ผมเพียงแค่อยากให้เธอโหยโกรธเกลียดคนสารเลวอย่างผมซะที'
***อีกด้านหนึ่ง***
"นะ..น้องชายย นายทำอย่างว่ากับน้องสาวชั๊นหรอ นี่แน่ะๆๆ !!" ทั้งสองที่กำลังพยุงกันออกมาเพื่อไปกินข้าวต้องหยดชะงักกับภาพเมื่อครู่
"อะไรเล่า แม่คุ๊ณ ~ ก็น้องมันก็ทำเหมือนที่พี่มันทำ กับเธอเมื่อคืนไงละจ๊ะ ^^" จงฮูนรวบข้อมือหมูน้อยพลาง ดึงตัวมากอดไว้ จนสายตาทั้งสองปะทะกัน
"บ้า...-/////////-....เค้า หิวแล้วน๊ะตะเองไปกินข้าวกัน จุ๊บส์ >////<" พูดจบหมูน้อยก็หอมแก้มเจ้าชายอย่างแผ่วเบา พลางวิ่งกระเผกๆไปข้างหน้า จนทำให้เชว จงฮุนเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งยืนอึ้งไปสักพัก
"อ๊า.....ที่รั๊กระวังงล้ม !!" สายไปซะแล้วววววว
"แทร่ดด !!!!! - -*" เสียงของหมูน้อยที่สะดุดขอบพื้นของวังหลวงจนเซไปกองกับพื้น
"ที่รั๊กก นี่น๊าบอกให้เดินดีๆ จะเล่นมุขก็ไม่ว่านะ แต่ระวังตัวด้วย 55+" เจ้าชายรัชทายาท พูดขึ้นพลางหยิบร่างบางขึ้นมา
"ก้อที่รัก ไม่ยอมปล่อยเค้าเอง -///////////-" อีอ้วนเอ๊ย แกมันซุ่มซ่ามมจิงๆ
"เมื่อกี๊เธอเรียกชั๊นว่าที่รั๊กหรอ ? เมียจ๋า" อ้ากกกกฮงกี ๆๆๆๆๆๆ ลี ฮงกีน่ารักที่สุดในโลกก ><
"อะ.....อื้ออออ -///////-"
Tags:
ผู้ชม (92) 
แสดงความคิดเห็น (0)