My princess 6 [fiction]

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"แจจิน นายเลิกกับมินฮวานแล้วมาคบกับพี่เถอะนะ ^^"

...............................................................................................................

ความเงียบสงบ เข้าปกคุลมห้องวีไอพี ที่ตอนนี้มีเพียงแต่เหล่าเด็กๆ เหล่าราชองครักษ์ทรงเฝ้า ท่านพ่อ ของ ฮุน มิน อยู่ด้านใน ความเงียบแผ่ซ่านขึ้นทั่วห้องมีเพียงแต่ดวงตาของอาจู ที่จ้องมองผ่านลึกเข้าไปถึงนัยตา แจจืน

"คะ....คืออ ชั๊นกับมินฮวานเราไม่ได้คบกันเลยค่ะ ><" แจจิน ตอบไปตามความจริง ทำให้คนข้างๆถึงกับรับไม่ได้ น้ำใสๆที่กลั่นไว้ แทบจะหลั่งออกมา แต่ก็ไม่ได้ !!

"งั้น พี่จะจีบเธอแข่งกับมินฮวานนะ ^^" อาจูยิ้มตาเป็นสระอิ พลางเดินไปหามินฮวานที่บืน อยู่ข้างๆแจจิน

"น้องรัก อย่าคิดมากนะ ^^ แข่งกันๆๆๆ สนุกดีออก" คนที่พูดกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่น้องเล็กเจ็บในใจเหลือทน - -*

"ก็ได้ครับ !!!!!!!!" ผมตอบเสียงแข็ง คิดหรอ? ว่าผมจะยอมปล่อยให้พี่ไปได้ง่ายๆ ถึงผมอาจจะสู้พี่ไม่ได้ แต่ผมมีแต่ความรัก ความจริงใจให้ !!

"จะ....ดีหรอคะ?" แจจินถามขึ้นเพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ ของพี่น้องต้องเบาบางลง

"เอาเถอะน่า......" จงฮูนพูดอย่าง เบื่อหน่อย พลลางหัวเราะเล็กๆที่มุมปากพลางคิดว่า ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

*** ณ วังหลวง ***

MH TALK'

ท่านผู้อ่านครับ พี่อาจูอ่ะ !!! เค้าไม่ยอมให้ผมนอนห้องเดียวกับแจจิน เพราะ เค้าบอกว่าเราจะได้สิทธิ์ไม่เท่ากัน ชิส์ !! อย่างน้อยผมยังได้ริ้มรสไปแล้วเหอะขอบอกกกก แต่ประเด็น คือ ผมจะโดนพี่จงฮูน ฆ่าตายย เพราะ พี่ฮงกี ประท้วงขอนอนห้องเดียวกับน้องสาว ของตัวเอง เซงๆๆๆๆๆๆๆ เบื่อคร๊าบบบบบ TT^TT และตอนนี้ผมกำลังเดินไปที่สวนดอกไม้ เพื่อไปนั่งคลายเครียด แต่.....

"ขอบคุนนะ ที่ช่วยเป็นกำลังใจให้พี่มาตลอดเลย แจจินเป็น 1 ใน 3 คนที่ส่งจดหมายมาคุยกับพี่บ่อยมาก และ มารยาทดีมากเลยนะ พี่น่ะไปถามจาก สตาฟมาแล้ว พี่มีรูปแจจินด้วยนะ อ่ะนี่!!.." เสียงนั้นทำให้มินฮวาน หยุดชะงักพลางมองไปยังเก้าอี้ ชิงช้ากลางสวน แล้วสิ่งที่เค้าคิดดด

"ก็เพราะ พี่น่ะเป็นนักร้อง ขวัญใจแจ ค่ะ >/////< แจรู้สึกดีใจที่พี่อาจู เป็นคนเกาหลีที่ไม่อวดเบ่ง ฐานะของทางบ้าน แถมยังมีความพยายามอีกด้วยคะ ^O^" น้ำใสๆเริ่มไหลออกตะตา ของมินฮวาน เค้ารีบปัดน้ำตาออกซะ จากนั้นจึงค่อยๆ เอนหูฟังต่อ

"รู้ไหม ? ว่าพี่น่ะ ไปอยู่ที่นู่นต้องทำความสะอาดบ้านเองด้วยนะ ตอนแรกพี่รู้สึกดีมากๆเลย พอตอนหลังนะพี่คิดว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันแล้วล่ะ การที่เราสามารถดูแลตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร มันจะเป็นผลดีต่อเมื่อเราไปสู่สังคมนะ แจจิน ^^" แจจินถึงกับอึ้ง กับคำพูดที่ดูจะเกินผู้ใหญ่วัย 21 คนนี้

"พี่อาจูเก่งจังเลยค่ะ แจอยู่ที่บ้านก้ช่วยคุณแม่นะ งานบ้านน่ะแจถนัดมากคะ แต่ถ้าเรื่องทำอาหารคงต้องพี่ฮงกี ^^" แจจิน และ อาจู ดูพูดคุยกันถูกคอมาก เขาสองคนสันหาเรื่องมาคุยอย่างไม่หยุดไม่หย่อน ดูจากที่เห็นแล้วเขาสองคน คงต้องรู้จักกันมากกว่าที่เห็นในตอนนี้แน่นอนน

MH TALK'2

นี่ผม องค์ชายมินฮวานเองครับ T^T ผมรู้สึกเศร้านะครับ ที่จู่ๆเรื่องมันเป็นแบบนี้ จินนี่กับพี่อาจู ดูสนิทสนมเกินกว่าที่ผมคิดมาก แต่ผมมาคิดๆดู แค่ล้างจานผมยังทำแทบไม่ได้ แต่พี่อาจูทั้งทำกับข้าวเก่ง ทำความสะอาดบ้านก็ได้ เรียนก็เริศ ร้องเพลงก็เพราะ แถม หน้าตาดีอีกตะหาก TTT^TTT ผมไม่อยากท้อนะ แต่มันท้อออ

*** คู่ฮุน/ฮง ***

"หมูน้อย อย่าไปน๊าๆๆ แล้วผมจะอยุ่กับใคร T=T" ผมอายนะเว้ยยยย !! เกิดมายังไม่เคยคิดจะทำอะไรหน้าอายขนาดนี้ โอ้ยๆๆ เขิน -///////-

"มะ....ไม่ได้หรอก -////- น้องชั๊นนอนคนเดียวนายจะปล่อยน้องชั๊นหรอ จงฮุน ^^" ลี ฮงกีนายอย่าหวั่นไหวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เราต้องยิ้มเค้าไว้ จุ๊บส์ๆ >3 <

"ง่า Y0Y ไปไหนก้อไปเลย อย่างน้อยก็คิดซะว่าเจ้าชายรัชทายาทไม่มีหัวใจก็แล้วกัน !!" ไม่ง้อแล้วนะ อยากไปไหนก็ไป กรูพอ!!

"จุ๊บ !!....." ลี ฮงกีคนนี้ค่ะ ฮงกีคนนี้ หอมแก้มเจ้าชายรัชทายาทอันดับ 1 ไป 1 ฟอด!! ฮ่าๆอึ้งเลยอ่ะเดะ

"-////////- แจจินเสร็จเมื่อไหร่เธอเสร็จชั๊น " ก็แค่นายทำให้ชั๊นเผลอใจนะ อย่าให้พลาดละกัน นายเสร็จชั๊น !!

"บะ...บ้า" ไอ้หื่นบ้า ชั๊นอ่ะนะ ไม่ได้ชอบพวกแกกะไอ้เตาเพื่อนแกหรอกย่ะ ชั๊นอะนะ จะต้องเป็นพี่ นิชคุณเท่านั้น ดาราที่อยู่ไกลเกินเอื้อม TT^TT

"งั้นเดี๋ยวชั๊นไปส่งนายที่ตำหนักข้างๆนะ ^^" ผมจะอธิบายตำแหน่งของตำหนักพวกเราครับบบบ

[ตน.จงฮุน][ทางเชื่อม][ตน.มินฮวาน]
[ทางเชื่อม][สวนดอกไม้][ทางเชื่อม]
[ตน.ฮง*แจ][ทางเชื่อม][ตน.อาจู]

เป็นไงครับดูจากแผนผังแล้ว พี่อาจูกลับผมมาหา ฮง*แจ ได้ง่ายกว่ามินๆ ฉะนั้นป๋มเชียร์ พี่อาจู คร้าบบ ^^

'อ๊า....ดูจากตำแหน่งแร้วนะคะท่านผู้อ่าน หมูฮงคิดว่าจะเชีย มินมิน เจ้าคะ >< คนเรามันต้องสู้ทุกทาง เน๊อะๆ ถ้าสุดท้าย มิน*แจ เค้าได้กันจริงๆ หนูก้อไม่รังเกียดพี่อาจูค่า >_____<'

*** @ ตำหนักบลูเบอรี่ ชีสเค้ก (ดูชื่อตำหนัก - -*) ***

"ถึงแล้วววว อ่าชั๊นเอาวางนะ ^^" จงฮุนพูดขึ้นน

"ขอบใจมากๆนะ เอ้อ..ว่าแต่ตำหนักนี้มันชื่อว่าอะไรหรอ ? แล้วมีอะไรยังไง ใช้ตรงไหนบ้างช่วยเล่าหน่อยน๊า" พูดจบชั๊นก้อแกล้งปิดประตูตำหนักลง แล้วกระโดดโอบแขน จงฮุน ><

"ได้ๆ ตน.เนี้ยชื่อว่า ตน.....บลูเบอรี่ฯ แล้วตำหนักนี้เป็นตำหนักไม่เล็กไม่ใหญ่มาก ไว้สำหรับว่าที่เจ้าหญิงรัชทายาท แต่กรณีเธอไม่เป็นไร แล้วก็ที่นี่น่ะ มี 1 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ 1 ห้องคัรว 1 ห้องรับแขก มี 2 เตียงนะ แล้วก็ถ้านายหิวๆ เปิดตู้เอา ใช้อะไรไม่เป็นก็โทรถามนางข้าหลวงได้ มีโทรศัพท์ทั่วทุกมุมห้องนะ ^^" 0งฮุนอธิบาย รอบเดียวจบ ด้วยความยืดยาว จึงทำให้หมูน้อยเริ่มมึนๆแต่ก้อโอเค !! ><

"เคๆๆๆ นายพูดซะแทบจำไม่ได้เลย 555+" ชั๊นดูร่าเริงมั้ยละ ? ก้อดูสิจะได้มานอนกะแจจินน้องสาวที่รัก อ้ากๆๆ

"5555+" ดูหมูอ้วนอารมดีจัง สงสัยจะยังไม่หิวฮ่าๆๆ

*** คู่รักสามเศร้า มินฮวาน/อาจู/แจจิน ***

"อ่า..พี่ว่าเราได้เวลากินข้าวกันแล้วนะ วันนี้สเด็จพ่อ และสเด็จแม่ ของพวกฮูนมิน และ ของพี่ ไม่ประทับที่ห้องสเวยนะ ท่านจะทรงสเด็จไปทานที่ภัตรตาคาร กัน ^^" เจ้าชายอาจู ที่ดูเปนที่หมายปองของสาวๆ ยังคงทำให้ใจของแจจินที่ละลายจนหมดแล้ว กลับรู้สึกร้อนวาบๆไปทั้งตัวว

"ทรงสเด็จไป รับประทานอาหาร ที่ตำหนักชั๊นกับพี่ก็ได้นะเพคะ ^^ ชั๊นอยากให้พี่อาจขูโชฝีมือซะหน่อย" เย้ๆๆๆ ดีใจจังเยย ชั๊นกะพี่อาจูความฝันเปนจริงๆ อ้ากก >______<

"ได้สิ ชวนมินฮวาน จงฮุนไปด้วยกันนะ ^^" เจ้าชายอาจูผู้ซึ่ง ให้เกียรติน้องเสมอ แม้แต่เรื่องนี้ยังไม่ลืมที่จะชวน

"อะ...เอ่ออ ได้สิคะไปกันเลยมั้ยคะ ??".."ได้สิ ^^" พูดจบอาจูก็ลุกขึ้นแล้วขออาสาจับมือแจจิน ที่หน้าแดงกร่ำเดินออกไปจากสวน มินฮวานที่เห็นทีท่าจึงรีบเข้าไปซ่อนหลังพุ่มไม้ เพื่อรอดู

"จินนี่ เธอรักพี่อาจูมากขนาดนี้เลยใช่มั้ย ~" เสียงเศร้าๆ ของคนตัวเล็ก พูดขึ้นพลางองสองคนเดินจากไป

"จงฮุนจะไปไหนๆๆ วันนี้นะสเด็จพ่อ!$#^(&+)+_(#$!%&)+=^$# เด๋วพี่จะทำอาหารให้เอง" เจ้าชายอาจูขอรับอาสา โชพราวว ^^

"อ้าว พี่ไม่ชวนป๋มเยยหรอ >O<" มินฮวานทำท่างอนๆใส่พี่ชาย แต่ในใจมีแต่ความอิจฉสาแอบแฝงอยู่

"แล้วเราหายไปไหนมา? มาๆๆนั่งๆเดี๋ยวพี่จะทำให้เองเลย ^^" พูดจบ นางข้างหลวงอีก 3 คนก็เดินเข้ามาในตำหนัก พลางหยิบเสื้อกันเปื้อนให้ เจ้าชายอาจู

"โหห !! ^O^ นี่เจ้าชายอาจู ทรงทำอาหารเองเลยหรอคะเนี่ย" หมูน้อยถึงกับอึ้งที่ราชวงศ์จะทำตัวติดดินขนาดนี้

"พี่ไปอยู่เมืองนอกน่ะ เค้าไม่มีหรอกนะ ที่จะมีคนมาคอยช่วยดูเราน่ะ เราต้องฝึกไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ จะได้เคยชินยามเราลำบากนะ" ความคิด การพูดจา หรือ สีหน้า ของเจ้าชายอาจู ก็ล้วนแล้งแต่มีสเน่ห์ น่าหลงใหเสมอ

"แจจินก็ไปช่วยพี่ อาจูทำอาหารสิ ^^" เสียงของจงฮูนพูดขึ้น สายตาของเขาและพี่ชาย ส่งมาพร้อมกันเหมือนเตี๊ยมกันมาโยมิได้นัดหมายไว้

"แต่เจ้าชายอาจูมีนางข้าหลวงอีกตั้ง 3 คนน๊า แจจินไปอาบน้ำก่อนมั้ยล่ะ ^^" ฮงกีกับมินฮวานก็เช่นเคย สายตาที่เหมือนรู้กัน จ้องมาพร้อมกันโดยปริยาย

"แต่แจจินเค้าอาบน้ำแล้วนะ" เสียงของเจ้าชายรัชทายาท "เอ้า!! ถ้าอย่างนั้น ก็ไปเข้าห้องน้ำก้อได้นี่" เสียงของหมูน้อย

"แต่แจจินเค้าก็ชวน พี่อาจูทำอาหารให้ทานนะ" เจ้าชายรัชทายาท "เอ้า!! เจ้าชายอาจูก็ทรงทำไปสิ น้องชั๊นก้อนั่งดูๆ"

"แต่แจจิน จะดูไม่มีมารยาทและจะดูไร้ซึ่งสกุลของผู้หญิง อาจบ่งบอกได้ถึง ระดับทางบ้านก็ได้ แต่ที่แน่ๆ กดในวังหลวงข้อที่ 185 วรรคที่ 3 กล่าวว่าการชวนใครทำสิ่งใดที่เป็นการบริสุทธิ์ ยินยอมทั้งสองฝ่าย ฝ่ายที่ชวนต้องอยู่กับอีกฝ่ายตลอดเวลา [มันกรุ้มกริ่มนะ --*] "

"OoO' ก้อได้ว๊า ชิชะๆๆๆ >o <" เล่นมามุขนี้ใครจะกล้าสู้เล่า โอ้ยยยยยแพ้อีกแล้ว แพ้ทุกทีไอ้หมูฮงเอ๊ย T^T

"ฮ่าๆๆๆ" ผมแก้งขำ ได้เก่งนะ ใครจะรู้ว่าตอนนี้ผมรักน้ำใจพี่ฮงกีขนาดไหน ยังงัยพี่ฮงกีฏ้ทำดีที่สุดแล้งล่ะครับ ผมขอให้พี่ได้เจอผู้ชายดีดี แบบพี่ชายผมนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ

++เวลาผ่านไป++

"แจจิน ซอสไวน์ขาวหน่อยสิครับ"...."พี่อาจู ใส่น้ำตาลเยอะไปนิดนะ"...."พี่ว่าโอเคแล้วนะ หวานๆหน่อยอาจะดูอร่อยนะ"....."พี่ซอน เยครับช่วยหยิบ ชุดกระทะตรงนั้นให้แจจินหน่อยนะครับ"................ ฯลฯ

"และเมนู วันนี้คือ !!!!!! สุกี้ทะเลลึก 182 เมตร เนื้อสัตว์จากฮาวาย มีปลาชนิดหนึ่งเชื่อว่า สามารถบันเทาความแก่และ ทำให้ร่างกายสดใส ขึ้นนะ ชิมเลย" เจ้าชายอาจู [ชายในฝันๆๆ ><] กล่าวขึ้นอีกครั้ง

"กินเลยนะฮ๊า !! =DD" ตอนนี้รื่องแจจินพักไว้ก่อน ฮ่าๆอาหารมันล่อะค๊าบบบ อิอิ

"อร่อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงของหมูฮงดังข้น

"ขอบคุนครับ ^^" เจ้าชายอาจูตอบพร้อมตักสุกี้เข้าปาก

"อุ่นจังเลยยยย ช่วยลดความหนาวได้นะ 55+" เสียงของจงฮุนดังขึ้นอีกครั้ง

"5555555555555555555555555555555" เสียงของทุกคนขำขึ้นหร้อมกัน

"พี่แยอึน ครับผมขอ ซีอิ้วขาว หน่อยสิฮะ แล้วก็ขอ ชุดเครื่องเทศใหม่ด้วยนะ ^^" มินมินพูดขึ้น แต่นางข้าหลวงกับยืนแข็งทื่อ ก้อเพราะที่นี่คือ ตำหนักใหม่นางข้าหลวงทั้งสามจึงยังไม่รู้เลย ว่าอะไรว่าอยู่ตำแหน่งไหนบ้างง จนเจ้าชายอาจู รูปหล่อหันไปเห็นไปเข้า จึง.....

"อ่ออ!!..เดี๋ยวผมไปหยิบให้เองนะครับ พี่ๆยืนอยู่ตรงนี้ละ" ถึงแม้อาจูจะไม่รู้ที่ แต่ความฉลาดของเขาก็ได้ผล เครื่องเทศต้องอยู่แถวพวก ด้านในที่ตั้งผลไม้แน่นอน เพราะมันต้องอยู่ที่สูงๆ

"อ๊ะ เจอและ^^" อาจูพูดขึ้นพลางหยิบเครื่องเทศทั้งหมดหอบมาให้น้องชาย

"อ๋ายย T^T เจ้าชายอาจูเพคะทำอย่างนี้ยูบินก็อแย่สิคะเนี่ย ยัยซอนเย กับ แยอึนด้วย Y Y" ยูบินนางข้าหลวงรีบวิ่งเมื่อเห็นเจ้าสชายอาจูหอบของมาอย่างพะรุงพะรัง

"ไม่หรอกคครับ แค่นี้ผมถือไหวพี่ๆรู้ไหม ว่าตอนอยู่อังกิดผมน่ะเคยทำงานส่งบะหมี่เกาหลีด้วยนะ ต้องหอบเอยะๆแบบนี้ละ 555+" คำพูดคำนี้จบลง พี่ชายก็ยังไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่รู้สึกผิด ทั้งที่ตัวเองเป็นคนขอแท้ๆ กลับทำตัวเหมือนไม่มีขาให้ คนอื่น และนี่คือพี่ชายในราชวงศ์ออกองค์เอง

"พี่อาจูจะสเด็จมาทำ อาหารที่นี่บ่อยๆก็ได้นะคะ อาหารหร่อยมากเลย" แจจินพูดขึ้น ก้อเค้าทั้งรัก ทั้งปลื้ม ทั้งหลงกันซะขนาด

"ได้สิครับ แจจินก็มาช่วยพี่คิดเมนูด้วยน๊า ^^" ผมตอบไป คนข้างๆผมช่างน่ารักเหลือเกินผมรู้สึกดีที่มีเธอจริงๆ

"แค่กๆๆๆ โอะ..โอ้ะ...โอ้ยย หมูติดคอๆๆๆ ช่วยด้วยฮะๆๆๆ" เสียงของจงฮุนดังขึ้น !!