My princess 5 [fiction]

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตัวละครเพิ่มเติม

เชว อาจู = ลูกชายคนโต ของ ท่านดงแฮ พี่ชายคนโตของตระกูล ชเว ยอมสละราชบัลลัง ไปอยู่กับคนรัก ซอนเย WG ซึ่ง ตอนนี้ครอบครัวของ ท่านดงแฮ สเด็จกลับจาก อังกิดแร้นนน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ชั๊นขอน้ำส้มอีกแก้ว ละกัน - -" เสียงหมูน้อยพูด เพราะ รำคาญเต็มที ที่เห็นสองคนข้างหน้าแย่งกันอยู่นั่นละ

"ครับ ฮงกี ^^ / จ้ะ หมูรน้อย ^O^" เสียงแรกคือ เสียงของโอ วอนบิน และ เสียงที่สองจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่ง เชว จงฮุน

HONGKI TALK ' ^^

หลังจากที่พวกเรา 3 คนกินข้าวไปได้สักพัก ผมก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแต่ที่จริงผม อยากดูความเคลื่อนไหวของพวกเขาต่างหาก อิอิ แต่ผมก็ต้องเจอกับอะไรบางอย่างที่ OoO

"ฮงกีเป็นของชั๊น !!" เสียงหนึ่งดังขึ้นที่โต๊ะอาหาร ซึ่งอยู่ติดกับห้องน้ำพอดี เสียงนั้นคือ เชว จงฮุน

"งั้นเรามาแข่งกัน นายก็เห็นนะว่าฮงกีของนาย เค้ายิ้มให้ชั๊ ^Y^" วอนบินตอบไปอย่างกวนๆ

"ได้ !!! ดูซิว่าฮงกีของชั๊นจะเลือกใคร ?" เสียงเรียบและเย็นชาพูดขึ้น แต่คนตรงข้ามกลับไม่รู้สึกอะไร

"ครับ ^u^" มีเพียงรอยยิ้มเท่านั้นนน

"เราไปไหนกันต่อดีอะ แหะๆ - -* " ชั๊นรีบออกมาจากห้อง้นำทันที ชั๊นเหนนะยะว่าพวกเธอทำตัวเนียน เชียว ชั๊นรู้แผนพวกนายแล้วยะ ขอโต๊ด !!

"จริงสิ วันนี้พี่อาจูจะสเด็จกลับจากอังกิดไปเถอะ" พูดจบจงฮุนก็รีบคว้า ข้อมือของหมูน้อยไป แต่....มีอีกนึงรั้งไว้

"โชคดีครับ จ๊บส์ -3 -" พูดจบ วอนบินก็หอมมือหมูน้อยที่หน้าแดงแจ๋ อย่างแผ่วเบา ทำเอาหมูของเราถึงกลับ ละลายไปเลยทีเดียว

"คะ..... >////<" แต่สิ้นเสียงคนที่กำลังออกอาการหึงก็กระชากคนข้างๆเดินออกไปด้วยความเร็วสูงง

*** ตัดมาทางด้าน มิน/แจ ***

ผม มิฮวานเองครับ ท่านผู้อ่าน ^^ ผมมาวันีน้เพื่อจะขอแก้ข่าว ที่ว่าวันเดียวก็ เอ่อ... -/////- กะจจินี่ซะแล้วว ก๊ะ ป๋มบอกแร้นว่า ป๋มอ่ะแอบรักจินนี่มา 2 ปีแร้ววววว มันไม่เร็วใช่มั้ยละ -////- รักจินนี่นะ แค่นี้ละครับท่านผู้อ่านย ^U^

"นี่จินนี่ หายงอนป๋มรึยังก๊าบ ^Y^" ผมพูดเสียงอ้อนๆ พลางใช้นิ้วจิ้มๆแก้มคนที่นอน หน้าเหมือนอมตูดข้างๆ

"ใครงอน นายอ่ะแหละฉวยโอกาส !!!" เชอะ คิดว่าชั๊นจะหายรึไงยะ

"โหววว แล้วใครกันฮะ ที่ไม่ยอมบอกพอ ?" มันต้องเจอๆๆๆ

"-//////- อะไรเล่าไม่มีนะ" คนบ้าตอนนนั้นชั๊นไม่รู้นี่ -*****-

"ไม่ต้องอ่ะ ถ้าไม่ยอมหายดีดีนะ จะลงมือใหม่อีกรอบล๊ะ !!" พูดจบผมก็เปิดผ้าห่มจินนี่ออก แล้วรีบขึ้นคล่อม ฮ่าๆสะใจได้แกล้งคน

"อ้ายยยย หายแล้วว >< หายๆๆๆ" ไอ้คนบ้านายมัน มัน มันมัน อ้ายย >__<

"ดีมากก งั้นอาบน้ำด้วยกัน ok?" ฮ่าๆๆๆ เสร็จผม

"มะอาววว -////////////////////////-" ไอ้หื่นนเอ๊ยย แกนะแกถ้าไม่ใช่มินนี่ไม่เอาจิงๆน๊า คิคิ

"เฮอะ !!!" พูดจบผมก็อุ้มจินนี่เข้าห้องน้ำคิดหรอ ? ว่าผมจะหยุดแค่นี้ ฮ่าๆๆ

เวลาผ่านไปสักพัก ใหญ่ๆ ^U^

"สดชื่น จังเร๊ยย ^O^" ฮ่าๆผมไม่บอกนะ ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องน้ำนะ ฮ่าๆๆ

"ชิส์ >p<" ดูสิคนบ้าอยู่ดีดี นายก้อเล่นจูบชั๊นทั่วตัวไปหมด ดูสิๆๆ รอยแดงเต็มไปหมดแร้วๆๆๆๆ โอ้ยๆๆ T{}T

"เอาน่า วันนี้พี่อาจู ลูกชายของพี่ชายพ่อ จะกลับมาๆๆ เดี๋ยวเราต้องไปรับกานนะ" ผมคิดถึงพี่อาจูจังเร๊ยย ^^

"อ่าหรออออ โอเคจะ งั้นชั๊นไปแต้งตัวละกัน" อาจูๆๆ คนนี้ใช่ไม๊ที่เค้าบอกว่าเป็น นักร้องชื่อดังที่อังกิด ต้องใช้แน่ เพราะ เค้าเปนคนเกาหลี มีเชื้อสายราชวงศ์ ชายในฝัน อ้ากก >OOOOOOOOOO<

"คร้าบบบบ" ฮะๆๆ จินนี่ดูอารมดีนะ ดีแบบนี้ทุกวันน่าจะดีนะ ฮุฮุ

@ สนามบิน

ขบวนนำสเด็จจัดขึ้น อย่างสมเกียรติการกลับอีกครั้งของท่าน ชเว ดงแฮ และครอบครัว เหล่าเจ้าหน้าที่อารักษ์ขา มากกว่า 100 นาย มายืนรอที่สนามบินเรียบร้อย มีอฟนคลับชาวเกาหลี มารอเจ้าชายอาจู อย่างหนาแน่น ทำให้วันนี้สนามบิน แคบลงถนัตตา

"พี่จงฮูนมานานยังฮะ " น้องเล็กตอบขึ้นพลางเดินมองรอบๆ ห้อง VIP

"ก่อนนายสัก 15 นาทีเอง ^^" พี่ชายตอบด้วยความอบอุ่น

สองพี่น้อง เปิดหน้าต่างเล็กน้อย พลางโบกมือกับแฟนคลับของเขาแต่ละคนด้านล่าง ทำเอาสาวๆเกาหลี กดชัตเตอร์แทบไม่ทันมิหนำซ้ำ เสียงกรี๊ดยังดังสนั่น ซะหมูน้อยตกใจ

"อ้ากกก !! น่ากลัวจังเยย แจจิน T[]T" หมูน้อยที่กำลังจะหยิบคุ้กกี้ที่ทางสนามบินจัดเตรียมไว้ ต้องชะงัก กับเสียงกรี๊ดนั้น

"พี่ฮงกีอย่ากลัวเลยน่า ก็2คนนั้นเค้าออกจะดัง กินหนมกานเหอะ ^^" แฟนคลับเยอะนัก ก็ไปเลยไป๊ !!! เชอะ 'ว่าแต่ ? นี่เรากำลังหึงมินมินอยู่รหอ ม่ายย T[]T'

"แจจิน เมื่อคืนนายเป็นไงมั่ง ไอ้เจ้าชายมันทอะไรน้องรักของพี่รึเปล่า เห็นวันนี้ก็ไม่ไปโรงเรียน" ฮงกีถามด้วยความเป็นห่วง

"-/////- เอ่อ... ก็เมื่อคืนหรอครับ ไม่มีอะไรเลยครับแอร์ในห้องนอนหนาวมากๆ แล้วมินฮวานก็แย่งผ้าห่มผมไปหหมดเลย ก็เลยรุ้สึกไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้ได้ยาจากวังหลวง ดีขึ้นเยอะเลยคัรบ ^^" ผมรักพี่ฮงกี ที่สุดเลย รุ้ไม๊ ^O^ แต่ผมก็ไม่รุว่าจะตอบยังไงแล้วนะตอนแรก 55+

"พี่รักเธอนะคะ น้องสาวของพี่ >O<" ฮงกีที่เก็บกดมานาน จึงพูโพสาถิ่นออกซะงั้น

"ชั๊นก็รักพี่คะ พี่สาวสุดสววย =DD" อีแจก้อแรดกะเค้าด้วย - -*

"ครอบครัว ของท่านดงแฮ สเด็จแล้วพะยะค่ะ " ท่านราชเลขาพูดขึ้นน

"อื้ม ^^ เข้ามาเลยนะ" อีเจ๊พูดขึ้นหลังจากที่ละสายตาออกจากหนังสือพิมพ์

!!!!!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!

เสียงกรี๊ดยังคงดังไม่หยุดไม่หย่อน จนอาจูคิดในใจว่าขนาดมีกาดอารักขามากขนาดนี้ยังมีเสียงกรี๊ดต้อนรับที่อบอุ่นขนาดนี้ เค้ารู้สึกว่ามาเกาหลีครั้งนี้เหมือนจะมีลางดีกว่าครั้งก่อนๆ

"พี่อาจู !!!!!" สองพี่น้องตระกูล ลี ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นเจ้าชายทั้งสอง ทำตัวเหมือนเด็กที่ไม่ได้เจอป่าป๊า ก็ดูสิ พี่ชายของตัวเองมาปุ๊บก็วิ่งเข้ากระโด กอดปั๊บ

"มินฮวาน จงฮุน โตขึ้นเยอะเลยนะ แต่นายยังทำตจัวเป็นเด็กๆแบบนี้ได้ไง ^^" เสียงนี้ จริงๆด้วย เทพบุตรของชั๊น จินนี่รักเทออ อ้ากกก

"พี่อาจูครับ นี่คือ แจจิน เป็นว่าที่ภรรยาของผมครับ ^^ 55+" แต่สายตาของอาจู ตอนนี้กลับไม่สนใจคำพูดของน้องชาย ตัวเองเลย สายตาทั้งสองจ้องกัน ทั้งแจจินและอาจู

"สวัสดีครับ ^^ ลีแจจิน แฟนคลีบหมายเลข 00000000000000000000000000000004 ของเกาหลี ^^" น่ารักจังเลย ผมไม่คิดว่าคนที่ผมเคยคุยด้วยในแช๊ทบอร์ดครัง้นึงจะสวยขนาดนี้ เห้ออ~ เธอเป็นว่าที่ภรรยาของมิฮวาน TT^TT

"อ๊ะ..>///< เจ้าชายอาจู ทรงจำได้ถึงหมายเลขสมาชิกของฉันเลยหรอคะ ขอบคุณมากๆค่ะ " อ้าย ท่านอาจู ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ แต่มินมินทำไม อะไร ชั๊นไม่เคยบอกนายนะ ว่าชั๊นจะแต่งงานกับนาย

"นี่พี่ลี ฮงกี เป็นว่าที่ภรรยา ของพี่จงฮุน !!!" มินฮวาน ที่เงียบไปพูด ด้วยน้ำเสียงเคืองๆ

"สวัสดีครับ ลีฮงกี น้องสาวของคุณ ดูงดงามกว่าใน แช็ทบอร์ด เยอะมาก ^^" ผมว่าพี่สาวของเธอก็สวยนะ แต่ผมชอบเธอมากกว่า ฮ่าๆๆๆ

"ขอบพระทัย เพคะ >///////<" อ๋ายยย นี่น้องชั๊นค่าๆๆ มีแต่หนุ่มมารุมทึ้ง ไม่เหมือนชั๊นแข่งกันอยู่ได้ๆๆๆๆๆ กรูละเบื่อ หน้าแต่ละคน ขอหล่อๆ แบบที่แจจินมันได้หน่อยเซ่ >O<

"ฮึ่ย !!!" สองพี่น้องขยับมุมปากพร้อมกัน ก็คนมันหึง มีรายมะ เซงๆๆ พี่อาจูหล่อมากๆๆๆ หล่อจนจินนี่ ของผม กับ พี่ฮงกี หลงซะอะหื้อออ แถมพี่อาจูยังจำข้อมูลของจินนี่ได้ด้วย ชิชะ !!! รอตรูดังเหอะนะ !!

"แจจิน .............................................." เสียงของอาจู กับคำพูดนี้ทำให้ทุกคนเงียบสนิท