ระหว่างใจของเราไม่ห่างเลย

ระหว่างทางของเรากี่เขาเขียว
กี่เมฆเปลี่ยวกี่ฟ้าเปล่าเฝ้าเหหัน
กี่ทุ่งร้างห่างไกลในเงียบงัน
กี่เพ็ญจันทร์ผลัดหน้ามาแจ่มดวง

ราวความไกลไม่หมดจรดเขตขอบ
เฝ้าถามตอบในใจให้เป็นห่วง
เปิดหน้าต่างเช้าแดดระบายรวง
ความคิดล่วงหน้าไปไกลลิบลับ

ดังมีปีกแห่งนกเฝ้าผกผิน
ไปทุกจินตนาการที่ขานขับ
สะท้อนในรุ้งพรายสายธารซับ
แล้วกระหยับไปจิบขลิบอาภา

ณ ที่นั่นหวั่นไหวหรือใฝ่ฝัน
ที่เธอมองผ่านผันวันเหว่ว้า
ยังเรี่ยวแรงพอแกร่งแต่งศรัทธา
ฤาโรยล้าแรงลำจะดำเนิน

ส่งดวงใจจินตนามาพบกัน
ทุกแสงจันทร์ยอดหญ้าบนโขดเขิน
ทุกเม็ดกรวดเกล็ดทรายรายทางเดิน
ทุกหยอกเอินน้ำค้างกลางพงไพร

ฟังใบไม้ไหวอ้อนสนทนา
ลมระย้ามาเย้าเงาน้ำไหล
ระหว่างบนกับล่างไม่ห่างไกล
ระหว่างใจของเราไม่ห่างเลย