กาล เวลา ที่ ทำ ให้ ทุก อย่าง ลง ตัว (หุหุ)

หากแต่การจากลาของใครบางคน … ทำให้คุณอ่อนแอนั้น
โปรดเข้าใจไหมเสียว่า … คุณอ่อนแอตั้งแต่มีเขาเคียงข้างกายแล้ว
แค่วันนี้คุณไม่มีใครให้พักพิง … เหมือนเช่นวันที่เขาเข้ามา

ในเมื่อเขาทิ้งคุณไปแล้ว …
ไม่แปลกหากน้ำตาจะไหลริน
แต่อยากให้คุณ ได้คิดสักนิด  …
ในเมื่อเขาคิดจะทิ้งคุณไปแล้ว  …
คุณจะมานั่งร้องไห้ เสียใจให้กับเขา
และความรักอันแหลกสลายทำไม?

นอกจากน้ำตาที่มันจะกัดเซาะ บาดแผลในใจของคุณให้ลุกลามแล้ว
มันยังเป็นน้ำกรด ราดรดลงไปในใจคนรอบข้างที่รักคุณอีกด้วย
ไม่ใช่เพียงคุณคนเดียวที่เสียใจและเจ็บปวด
ยังมีอีกคนที่เจ็บปวดไปพร้อมกับคุณ

… ลืมตาขึ้นสิ …
คุณจะมองเห็น "คนที่รักคุณ" ที่ยืนเฝ้ามองคุณอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วงใย
นอกห้องออกไป นอกห้องที่คุณขังตัวเองไว้เนิ่นนาน
เขาพร้อมจะซับน้ำตาคุณทันที ที่คุณเอ่ยปาก
คนที่ยอมรับการตัดสินใจของคุณอย่างเจ็บปวด
คนที่ใช้สองมือรองรับน้ำตาอย่างอาทร
และพร้อมใช้ไหล่กว้างซับผ่าน … ให้ไหลลึกลงไปสู่หัวใจ

แต่ "คนที่ทำร้ายคุณ" กำลังปล่อยมือช้า ๆ
และพร้อมก้าวออกห่างคุณทุกเมื่อ…
คนที่กำลังก้าวข้ามน้ำตาคุณไป อย่างรังเกียจ
คนที่เห็นน้ำตาคุณ เป็นเพียงหยาดน้ำ
คนที่ไม่รับรู้เสียงสะอื้นที่คุณร้ำไห้
แล้วทำไม? … คุณจะต้องเจ็บปวดและเสียใจเพื่อเขา

ในขณะที่ยังมีคนที่รักคุณ … จับมือคุณอย่างอ่อนโยน
เข้าใจและเจ็บปวดอยู่ข้าง ๆ คุณ
แล้วทำไมคุณ … ไม่มองเขา
เมื่อเป็นแบบนี้คุณคงต้องเลือกแล้ว …
ระหว่าง หัวใจที่ยังมีอยู่ กับ หัวใจที่ไม่มีคุณ