"เพราะรัก คำเดียว" ตอนที่ 1

กวินท์นักธุรกิจหนุ่มวัย 23 ปีได้รับโทรศัพท์จากผู้เป็นแม่ เร่งให้ชายหนุ่มรีบกลับ มีเรื่องสำคัญ  ห้ามเถลไถลที่ไหน ชายหนุ่มไม่

พอใจนัก รีบโทร.เลื่อนนัดแฟนสาว  ด้วยรู้สึกผิด

"ผมขอโทษนะวินนี่ ....นัดเราคงต้องเลื่อนแล้วล่ะ "

ชายหนุ่มส่งเสียงให้ปลายสายได้รับรู้  วินนี่ทำหน้าสงสัย

"ทำไมล่ะค่ะพี่วิน"

"คุณแม่ให้ พี่รีบกลับน่ะ ไม่รู้มีเรื่องอะไรสำคัญ"

ชายหนุ่มเสียใจไม่น้อย เพราะอยากจะไปหาคนรักใจจะขาด

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขณะที่พิสมัยและสมภพ พ่อแม่ของกวินท์นั่งคุยกับแขกในบ้านอีก3คน กวินท์เดินหน้าหงิกเข้ามา  พิสมัยร้องทัก

กวินท์ยิ้ม ก่อนหันไปไหว้แขกทั้ง3ท่าน

"ตาวิน...นี่คุณศุลี และคุณกานต์ ส่วนนั้นลูกสาวท่าน นันทิชา" พิสมัยแนะนำ

"สวัสดีอีกครั้งครับ"ชายหนุ่มบอกก่อนนั่งลงที่โซฟาข้างๆพ่อของตน

"มาหมดทุกคนแล้ว...วันนี้เป็นวันดีนะสำหรับผมที่ลูกสาวจะได้มีครอบครัว"

นันทิชาขมวดคิ้ว พอจะเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง  กวินท์เองเช่นกัน

"ลูกน่าจะทำความรู้จักกับว่าที่เจ้าสาวลูกนะวิน"กวินท์ที่หันมองไปทางอื่นตกใจกับคำพูดของผู้เป็นพ่อ

"อะไรกันพ่อ....ทำไมไม่ปรึกษาผมซักคำ" ชายหนุ่มกระซิบกระซาบ

ผู้เป็นพ่อยินได้เสียงลูกถามดังนั้นนึกโกรธ กระทุ้งศอกใส่ตัวชายหนุ่ม

"กวินท์พาหนูนันไปเดินเล่นข้างนอกก่อนไป ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน" พิสมัยเร่ง

กวินท์ทำหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด นันทิชาเองก็เช่นกัน  กวินท์ลุกพรวดยืนมองหน้าหญิงสาวเยือกเย็น

"เชิญ" ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงเย็นชา  หญิงสาวมองหน้าก่อนลุกเดินสะบัดหน้าออกไป กวินท์เดินตาม

"เราไม่ควรแต่งงานกัน" กวินท์พูดขึ้นเมื่อเดินออกมาบริเวณสวนหน้าบ้าน ที่ผู้ใหญ่ไมสามารถมองเห็นได้

"อันนี้..ฉันรู้ดี ไม่ต้องย้ำ" หญิงสาวเอ่ย

"แต่ท่าทางเธอไม่กระตืนรืนร้นเลยนะ"  นันทิชาหันขวับตาเขียว "เพราะฉันรู้ไง....ว่าฉันห้ามพ่อแม่ฉันไม่ได้"

กวินท์มองหน้าหญิงสาวตรงหน้า  "ฉันไม่มีทางยอมหรอก....เราไม่ได้รักกันแต่งงานกันมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เดี๋ยวก็หย่า

เปลืองทะเบียนสมรสเปล่าๆ" กวินท์ประกาศกร้าว

" ไม่ยอม..ก็ตกลงกับพ่อแม่ของนายเองสิ ในเมื่ออีกฝ่ายนึงไม่ยอม งานแต่งก็ไม่เกิดขึ้น"  หญิงสาวสวนขึ้น

กวินท์เดินมาประชิดตัวนันทิชา บีบไหล่หญิงสาวแนบ "โอ๊ยยย"

"แล้วคอยดู...งานแต่งจะไม่เกิดขึ้น"

"โอ้โห...ดูลูกชายกับลูกสาวเราสิ เป็นมิตรกันดีจัง ขนาดเพิ่งเจอกันก็จะกอดกันซะแล้ว"ศุลีพูดขึ้น กวินท์และนันทิชาผละออกจาก

กัน  "ได้เวลากลับแล้ว ลูกนัน" พ่อหญิงสาวพูดไปยิ้มไป หญิงสาวพยักหน้า

"ผมขอตัวด้วยนะครับคุณพ่อ คุณแม่ มีงานค้าง"กวินท์เปรย ก่อนเดินออกไป พ่อของเขาทำฮึดฮัดไม่พอใจในตัวลูกชาย

หลังจากที่ครอบครัวของนันทิชากลับ หลายชั่วโมงผ่านเกือบตี2 กวินท์ยังไม่กลับบ้าน พิสมัยเดินวนแล้วลนอีกจนหน้าเวียนหัว

สมภพเองก็หัวเสียเช่นกัน แต่ส้มโอสาวใช้นั่งดูทีวีอย่างสบายอารมณ์  เสียงรถขับรถเข้ามา

ทั้ง3 ลุกขึ้นชะเง่อดู "สงสัยคุณวินคงมาแล้วค่ะคุณผู้หญิง" ส้มโอบอก

กวินท์เดินตัวเซ สภาพไร้เรี่ยวแรง มา "แกหนีไปดื่มเหล้าหรอตาวิน พ่อผิดหวังในตัวแกจริง แกทำพ่อขายหน้าคุณศุลีกับคุณ

กานต์"  สมภพใส่อารมณ์เต็มที่เมื่อลูกชายตัวดีไม่ได้ดั่งใจ ท่าทางของกวินท์ไม่สำนึกทิ้งตัวลงเก้าอี้ตัวใหญ่

"คุณพ่อครับ...ก็ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นนิ และตอนนี้ผมก็ยังไม่พร้อมจะสละโสด "

"จะพร้อมหรือไม่พร้อม แกก็ต้องแต่งกับหนูนัน"

"ไม่....ผมไม่แต่ง ไม่แต่ง ไม่แต่ง "กวินท์ตะโกนราวคนบ้า เขาจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ปากสัมผัสเหล้า

"แกขัดคำสั่งฉันไม่ได้หรอกตาวิน" สมภพยื่นคำขาด   ก่อนเดินกำลังขึ้นไป

"คุณผู้ชายให้ส้มโอหาคุณวินขึ้นห้องรึเปล่าค่ะ" ส้มโอร้องถาม

"ไม่ต้อง..ให้มันขึ้นเอง"สมภพออกคำสั่ง

พิสมัยได้แต่มองลูกชายที่ครึ่งหลับครึ่งตืนก่อนเดินตามสมภพขึ้นไป ด้านส้มโอยืนมองกวินท์อยู่นานเลยตัดสินใจเดินกลับห้อง

ของตน

คืนนั้นกวินท์ไม่ได้กลับขึ้นห้องของตน นอนแผ่อยู่ตรงนั้น จดถึงเช้า ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นเพราะเครื่องดูดฝุ่นมหาภัยของส้มโอ

"อ้าว...คุณพ่อคุณแม่ล่ะ ไปไหน"กวินท์ถามส้มโอ สาวใช้ที่กำลังดูดฝุ่นอย่งเอาเป็นเอาตาย

"ไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ...คุณผู้ชายฝากบอกคุณวินว่าวันนี้รับคุณนันไปดูแบบของชำร่วยด้วย ถ้าไม่ไปแกโดนดีแน่"

ส้มโอพูดเรียนแบบคำของสมภพ ทำให้กวินท์นึกกลัว ลุกขึ้นไปอาบน้ำด้วยความรำคาญใจ

++++++++++++++++++++++++++++

กวินท์ขับรถตรงไปที่ร้านดอกไม้ของนันทิชา  "ยินดีต้อนรับ..ค่ะรับดอกไม้อะไรดีค่ะ" นันทิชาเอ่ยคำต้อนรับตามมารยาท

แต่สายตาของจดจ้องอยู่กับสมุดอะไรซักอย่าง  "ผมไม่ต้องการซื้อดอกไม้"ชายหนุ่มยืนหน้ากระซิบเบาๆ

นันทิชาเงยหน้าจากสมุดเล่นนั้น เวลานั้นเธอใส่แว่นตา ดูดีอีกแบบนึง "คุณกวินท์"

"เห็นผมถึงกับตกใจเลยหรอ"ชายหนุ่มพูดเยาะ

"มาที่นี่....ทำไม"

"ก็จะพาว่าที่เจ้าสาวไปดูของชำร่วย คุณพ่อท่านสั่งน่ะ"

หญิงสาวพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ "ที่จริงไม่จำเป็นก็ได้นะ....ฉันไปเองได้"

"อยากให้ฉันโดนคุณพ่อว่ารึไง ว่าไม่ดูแลว่าที่เจ้าสาว"กวินท์พูดอย่างรำคาญ

"ฉันไม่ใช่คนขี้ฟ้อง....ทุกเรื่องที่นายพูด จะไม่ถึงหูคุณอาสมภพ"

หญิงสาวเริ่มหัวเสีย  หันหน้าหนี เวลานั้นกวินท์ฉวยโอกาสอุ้มร่างนันทิชาเดินออกนอกร้าน หญิงสาวตกใจร้องโวยวาย

"อะไรของคุณเนี่ย" นันทิชาโวยกับการกระทำของกวินท์

"ในเมื่อไม่ไปดีๆฉันก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ  แต่งงานกับฉันเธอจะเจอมากกว่านี้อีก"กวินท์เสียงแข็งท่าทางเอาจริง 

"โอเค....ฉันจะไปกับนาย วางฉันลงก่อนสิ"เธอพยายามอ้อน สำเร็จกวินท์วางเธอลง

เธอตัดสินใจวิ่งหนีแต่มือของกวินท์รั้งตัวเธอไว้แน่น "อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังนะนัน" กวินท์บอกเสียงดุ

ชายหนุ่มเปิดประตูรถ ผลักตัวหญิงสาวเข้าไปอย่างไร้เยื้อใย