| การรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน |
| โดยเฉพาะ . . . การรอคอยที่ จะกลับมาพบกัน |
| หรือรอคอย ใครสักคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน |
| ยิ่งรอ . . . ยิ่งเหมือนเข็มนาฬิกา เดินช้าเท่าตัว |
| จากเวลาที่นานอยู่แล้ว ก็ดูเหมือนยิ่งนานกว่าเดิม |
และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น |
|
| ก็มีตัวแปรมากมาย ที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ |
| เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง |
| . . . พอๆ กับความอ่อนไหว |
|
แต่ก็เป็นโอกาสดี . . . ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก |
|
พิสูจน์ความแข็มแรง . . . ของความรัก |
| โดยวัดจากการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย |
| และความอดทนด้วยเงื่อนไข ของความลำบากแห่งกาลเวลา |
| และตัดสินว่า . . . การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ กับการอยู่ห่างกัน |
ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน |
|
และคอยชักจูง ออกนอกลู่นอกทาง |
| เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่วันหนึ่ง เราพบว่า . . . |
| คนคนหนึ่ง คือ . . . คนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด |
| ใครสักคน . . . ที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่าย |
| และคนที่จะฝ่าฝัน กับการบีบคั้นแห่ง การรอคอย . . . |
| . . . กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา |
เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . . |
|
ความรู้สึกที่เขามีอยู่ . . . ก็คงไม่ได้ธรรมดา |
| ที่สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ . . . |
| และเมื่อถึงเวลานั้น . . . สิ่งที่รอคอย ย่อมเกิดค่ามหาศาล |
ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ |
|
| หากว่าเป็นใครสักคน . . . ที่มีค่าแก่การรอคอย |
| . . . แต่หากรอคอยแล้ว มีแต่ทำให้คุณเจ็บ และเจ็บ |
ก็สู้อย่ารอ . . . จะดีกว่า . . . |