ความรัก

ความรัก "ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวันหมดแต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัวก็คือ " ความอดทน " ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง ..อดทน..กับปัญหาต่าง ๆ รอบข้าง....เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม  เมื่อใดที่สิ้นรัก เมื่อนั้น " ความอดทน " ก็หามีไม่ 

 สิ่งใดที่เคยทนได้ ก็กลับแปรเปลี่ยนไป

สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา  ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อกันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย  ท้ายที่สุดอีกฝ่ายหนึ่งก็ทอดทิ้งปล่อยให้ความรักนั้นต้องจบลง  บางครั้งความรักนั้นอาจจบลง  ทั้ง ๆที่ความรู้สึกรักของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ  เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า....

จนกระทั่ง " ความอดทน "บอกให้เราต้องไป...ไปทั้งที่ยัง  " รัก "

เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ  ต้องช้ำ  ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง....การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่  ในวันข้างหน้า...อย่างนั้นไม่ใช่หรือ..

หากรักแล้วต้องทนร้องไห้ไปตลอดชีวิต....คุณก็จะเจ็บเพราะความรักไปตลอดชีวิต

แต่หากคุณร้องไห้วันนี้....แม้จะเจ็บกว่า  แต่ก็จะเป็นความรู้สึกก็จะเจ็บไม่นาน   ไม่กี่วันคุณก็ลืมไปเอง....

สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับตัวเองแล้ว   ว่าจะร้องไห้ไปตลอดชีวิตหรือร้องไห้แค่วันนี้  แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต