ความรักที่ทรมาน

หากวันนึงในวันข้างหน้าจะต้องเดินโดยไม่มีเธอ  ไม่มีคนที่รัก  ไม่มีคนเอาใจใส่  ไม่มีคนคอยห่วงใย ฉันขอหยุดเวลาตรงนี้ดีกว่า  หยุดทุกเรื่องราวเอาไว้แค่นี้  เผื่อว่าใจมี่บอบช้ำจะได้ไม่ต้องรับรู้ความเจ็บช้ำที่กำลังคลืบคลานมาหา  ไม่ใช้ว่าต้องการถือเธอเป็นกรรมสิทธ์ เป็นของฉันเพียงคนเดียว  เธอก็มีหัวใจฉันรู้  ฉันถึงต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ในใจจะหวั่นไหว ปวดราว ระแวงแค่ไหน แต่ความรู้สึก ที่เรียกว่ารัก มันทำให้ฉันต้องอ่อนแอ ทุกครั้งที่เธออยู่กับเขา ทุกครั้งที่เธอคุยกับเขา  ใจดวงนี้ ใกล้จะหยุดเต้นเต็มที  มันทรมานแทบจะขาดใจ แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ยืนอยู่ได้  ก็เพราะคำว่ารัก   คำว่ารักที่สั่งให้ความคิดของฉัน  ต้องยอมเพื่อว่าเธอจะได้ไม่ต้องเดินจากไป  ต้องฝื่นยิ้มทั้งที่ใจเจ็บ  ต้องปฏิเสธทั้งที่ปวดร้าว กับสิ่งที่เธอทำ   แค่ฉันคนเดียวยังไม่พอ เหรอ  ความรักความห่วงใยทั้งหมดที่มีให้ยังไม่พอเหรอ  อยากให้ฉันต้องนอนเจ็บแทบกระอักเลือดเหรอเธอถึงจะหยุด อยากให้ฉันร้องให้แทบน้ำตาไกลเป็นสายเลือดเหรอเธอถึงจะรู้   แต่มันก้แค่นั้น  ในเมื่อเธอ ไม่เคยให้ความสำคัญกับฉัน  ไม่มีฉันอยู่ในสายตา   ทุกคำพูดที่พิมออกมาก็คือความรู้สึกที่อยากบอกเธอ

จะไม่โกรธ จะไม่เกลียด จะไม่งอน  จะไม่ประชด จะไม่ดื้อ   แต่อยากให้เธอช่วยรับรู้ความเจ็บปวดของฉันเธอจะคุยจะรู้สึกอะไรกับเค้าฉันไม่รู้  แต่ถ้าไม่รักฉันก็บอกฉันมา  ถ้าเบือฉันแล้วก็บอกมา อย่าทำเหมื่อนรักฉันเหมื่อนแคร์ ฉันห่วงใยเป็นห่วง ฉัน ถ้าในความเป็นจิงเธอไม่เคยคิดแบบนั้น ขอเถิดนะ อย่าทำร้ายกันเลย

         ต่อให้จากเธอไป  แต่ยังไงหัวใจก็ยังรัก เธอทุกนาที