เข้าพรรษา ใช้ธรรมมะ ชำระจิต
ชักชวนมิตร ทำใจ ใฝ่กุศล
แผ่เมตตา บารมี ที่ใจตน
ให้ทุกคน ได้เป็นสุข ทุกคืนวัน ..

การทำบุญ เริ่มที่ใจ ใช่ที่อื่น
ใจสดชื่น ผ่องใส ใจสุขสันต์
จิตใจดี มีไมตรี ให้แก่กัน..
จิตดีนั้น นั่นแหละสร้าง หนทางบุญ..

ใบไม้.........

ใบไม้.. ที่อ่อนล้า..
ยังคงอยู่ ในทุ่งหญ้าไม่ไปไหน..
เหงา..เหงา..ว่างเปล่า เดียวดาย..
ไม่มีใคร เงียบงัน..เหมือนวันวาร..

บทเพลง……

เสียงเพลงแว่วแผ่วหวานผ่านห้วงนึก

ปวดลึกลึกในใจคล้ายต้องหนาม

ทุกทุกอย่างผ่านไปเหมือนไฟลาม

พร้อมกับความผันแปรไม่แน่นอน

บทเพลงบทนั้น………

เคยสร้างฝันสดใสในวันก่อน

อ่อนหวานกำซาบใจให้อาวรณ์

และร้าวรอนในวันนี้ที่ต้องลา…

รำลึกถึง ครูกลอน สุนทรท่าน
ผู้รังสรร งานกวี ศรีสมัย..
บทกวี งดงาม จำขึ้นใจ..
พระอภัย ขุนแผนฯ แสนชื่นชม

26 มิถุนา มาบรรจบ
น้อมเคารพ บรมครู ผู้สร้างสม
ลูกหลานจัก ดำเนินรอย ร้อยคารม
เขียนคำคม ตามรอยครู้ ผู้นำทาง..

เดือนมิถุนา  เวียนมา อีกคราครั้ง..
รอยความหวัง..ที่เริ่มจาง ในครั้งก่อน..
เหมือนแจ่มชัด ขึ้นอีกครั้ง ในบางตอน..
ขอเขียนกลอ  ไว้อาลัย..ให้ตัวเอง..