เข้าใจไปเอง

หลายครั้งที่คิดเองว่าเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้ รู้ทั้งรู้ว่าจะเป็นอย่างไร มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดนั้นง่ายๆ เคยไหมที่คิดว่าเค้าจะคิดเหมือนอย่างเดียวกับเรา เคยหล่ะซิ ใช่มันมีความสุขดีเนอะ แต่ก็โดนเหมือนกันใช่ไหมหล่ะ ที่คิดอยู่อย่างนั้น อีกเดียวก็ต้องตื่นเพราะมันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นเลย

สัจวาจาหนึ่งว่า รู้ทั้งรู้แต่ก็อดไม่ได้ ที่จะหวัง และรู้อยู่ว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้นจริงๆ

สัจวาจาอีกหนึ่งบอกว่า ความฝัน กับความหวัง เป็นของฟรี ไม่ต้องเอาอะไรมาแลก ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องเสียอะไร

อันนี้ผมว่าไม่จริง เพราะมันต้องเสียมากกว่าเงินทองเสียอีก มันเสียใจอย่างไงหล่ะ มันเสียความมั่นใจด้วย เสียความรู้สึกด้วย อ่าวแล้วควรทำอย่างไรหล่ะ ไม่ต้องฝัน ไม่ต้องหวังเลยเหรอ คำตอบคือไม่ใช่ครับ มันก็ต้องเข้าใจครับ เข้าใจว่านอกจากสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ ไม่ต้องหวังมาก อะไรบ้างที่ควบคุมไม่ได้ ที่ควบคุมไม่ได้คือ คนอื่นไงครับ ต่อให้หวังมากแค่ไหนเราก็ไม่อาจให้มันเป็นตามที่เราต้องการได้