ฉันเป็นเพียงคนงี่เง่า

ที่ใช้ชีวิตบนความเหงาอย่างไร้ค่า

เป็นคนชาด้านไร้ความรู้สึกในแววตา

ที่ยอมแลกชีวิตกับเวลา ... เพื่อหัวใจ

เพียงเพื่อรู้จักที่จะรัก

ยอมแม้ต้องปวดร้าวหนัก ๆ  หม่นไหม้

ยอมทุกอย่าง  อย่างที่ไม่เคยยอมใคร

แค่เหตุผลใหญ่ "ขอให้หัวใจยังมีเทอ"

กลายเป็นเพียงใครที่ไร้ค่า

เมื่อเทอเจอคนที่ดีกว่า - - รับเขามาเคียงข้าง

รักที่มากมาย  จึงยิ่งสั่นไหวและเปราะบาง

เห็นเพียงความอ้างว้างกับภาพเทอที่ห่างไกลไปทุกวัน

สิ่งดี ๆ ที่เคยให้กันในวันก่อน

กลายเป็นเขาที่เทออาทร  .. แทนที่ฉัน

อีกไม่นาน ..  เทอคงหมดรัก หมดผูกพัน

สุดท้าย   คนที่เทอบอกว่าสำคัญ

คงเป็นแค่ฝัน ....ที่ถูกลืม