บอกตัวเองเสมอ

ว่าเธออยู่แสนไกล

เกินเอื้อมสำหรับหัวใจ

และมันคงไม่มีทาง

บอกตัวเองบ่อยครั้ง

ต้องปิดบังใจให้ไกลห่าง

แต่หัวใจที่อ้างว้าง

กลับไม่ยอมห่าง..ไปไหนไกล

พอได้พบได้เจอ

เห็นเธออยู่ใกล้ๆ

ยิ่งทำให้หัวใจ

หวั่นไหวเกินจะทน

บอกตัวเองเสมอ

ถ้าพบเจอจงอย่าสับสน

เธอกับฉัน..เป็นคนละคน

ไม่ได้อยู่บน..หนทางเดียวกัน

ใครๆก็บอกว่าน่ารัก

ต่างอยากรู้จัก..อยากหนิดหนม

ต่างฝากคำหวานปลิวตามลม

ต่างชื่นชม..ต่างบอกว่าจริงใจ

ที่บอกว่าจริงใจนั้น

รู้ความหมายของมันบ้างไหม

หรือแค่พูดลอยๆออกไป

ไม่มีความหมาย..ไม่มีความสำคัญ

ทำมาพูดมาจา

ปล่อยให้แอบบ้า..แอบเพ้อฝัน

จนกลายเป็นฝันร้ายของกันและกัน

แล้วจะทำอย่างนั้น..เพื่ออะไร

ใครๆก็บอกว่าน่ารัก

ถ้าอยากรู้จัก..พิสูจน์ก่อนได้ไหม

แสดงตัวตนที่อยู่ลึกๆข้างใน

และส่งมอบความจริงใจ..ให้แก่กัน

จู่ๆก็มาขอโทษ

มาบอกว่าอย่าโกรธเธอได้ไหม

เธอรู้สึกผิดที่ทำฉันเสียใจ

แต่ยังไงๆ..เราก็ต้องเลิกกัน

เธอบอกว่าฉันไม่ผิด

แต่ติดตรงเธอหมดรักฉัน

เธอบอกว่าเราไม่ได้เกิดมาคู่กัน

และไม่มีวันจะรักกันตลอดไป..

เธอบอกว่าฉันเป็นคนดี

เอ่อ ! นั่นสิ..แล้วรักไหม

ก็เปล่าก็ทิ้งไป

ไปหาคนใหม่..ที่เธอต้องการ

เป็นคนดีที่ทุเรศ

เป็นคนดีที่น่าสมเพศ..น่าสงสาร

เป็นคนดีที่โง่มาเนิ่นนาน

เป็นคนดีดักดานมานานไป

เป็นคนดีที่ไร้ค่า

ไม่รู้ว่า..น่าเป็นตรงไหน

เป็นคนดีแล้วต้องเจ็บ..ทรมานใจ

เอาคำว่า.."คนดี"..คืนไป

...ฉันไม่ต้องการ...

มารู้สึกอะไรตอนนี้

ตอนดีๆไม่เก็บรักษา

พอตอนนี้..จากไกลสุดสายตา

กลับมาร้องร่ำหาทำไม

ทำไม..ไม่รู้สึกอะไรในตอนนั้น

ตอนที่รักกันหายไปไหน

พอตอนนี้กลับมาเหงาจับหัวใจ

มันก็สายเกินไป..ที่ใจจะคร่ำครวญ

อดีตที่ผ่านมาไม่คืนกลับ

อดีตลาลับไม่มีลมพัดหวน

ปัจจุบันเหงาๆ..เศร้าๆ..ใจเรรวน

อนาคตปั่นป่วน..มืดมน..หมดหนทาง

แค่ความรู้สึกบางๆ

อยากให้รู้บ้างเวลาเหงาๆ

บอกถึงความรู้สึกสีเทาๆ

ว่าเป็นวันเศร้าๆของใครสักคน

รักคือคำที่ห่างหาย

เธอคือใจที่สับสน

ที่ตรงนี้มีแต่ความวกวน

สุดท้ายใครจะสน...คนไม่สำคัญ