คอยนับวัน เดือน ปี ที่พ้นผ่าน

               มันเนิ่นนานจนใจเริ่มเหนื่อยล้า

                        เฝ้ารอคอยวันที่เธอจะผ่านมา

                                คอยมองหาทุกเวลาที่ผ่านไป

ฝากสายลมกระซิบให้เธอรับรู้

              ฉันยังอยู่ที่ตรงนี้ไม่ไปไหน

                          จะเฝ้ารอเฝ้าคอยเธอเรื่อยไป

                                จนจวบสิ้งลมหายใจก็จะรอ

(เช้านี้อากาศสดใส และตื่นเช้ากว่าทุกๆ วัน สมองก็เลยปลอดโปร่ง เลยแต่งกลอนเพราะๆมาฝาก นะ)

สวัสดีนะ......

เช้านี้ ไม่อยากตื่นเลย  เพราะว่าอากาศข้างนอกหนาวมั่กๆ ขอบอก

หนาวขนาดไหนน่ะเหรอ  ก็น้ำที่รดหญ้าทั้งหน้าบ้าน หลังบ้าน กลายเป็นน้ำแข็งอ่ะคิดดูดิ

ผักที่ปลูกเอาไว้ตายหมดเลย เพราะว่าทนความเย็นไม่ไหว

ขับรถก็ต้องระวัง  เดินก็ต้องระวัง  เพราะว่าตรงไหนที่มีน้ำขัง แล้วมันจับตัวเป็นน้ำแข็ง มันจะลื่น

เมื่อวานเกือบลื่นล้ม เพราะว่าเอาขยะไปทิ้งหลังบ้าน แล้วไม่รู้ว่ามีน้ำแข็ง ถ้าล้มไปล่ะ คงจะแย่แน่ๆเลย

พูดแล้วก็คิดถึงบ้านจัง  คิดถึงอากาศอันอบอุ่นจนอบอ้าว ที่บ้านเรา

อยากกลับไปนอนอาบแดดให้ผิวมันแทนยิ่งกว่านี้ (แน่ะๆ ไม่ต้องส่ายหัวหรอก รู้นะว่าชอบแบบขาวหมวย อิอิ)

แต่ว่าใครจะสนกันล่ะ ขาวดำ สำคัญที่ไหน ของอย่างงี้มันอยู่ที่จิตใจตะหาก  จริงป่ะ

ไม่ได้ล่ะ เถลไถลนานล่ะ เดี๋ยวต้องเตรียมตัวไปทำงานก่อน แล้วว่่างๆจะเข้ามาทักใหม่นะ บายๆ