ไม่รักไม่อย่า. . .แต่อย่าให้ความหวัง

ไม่รักไม่ว่า. . .แต่อย่าให้ความหวัง

เวลาที่ใครคนหนึ่งเดินทางผ่านเข้ามาในชีวิต
จะด้วยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม
คนที่ขาดความรักหรือกำลังอยู่ในภาวะว้าเหว่
ย่อมรู้สึกรู้สาไปกับใครคนนั้นมากเกินปกติ

ถามว่าผิดไหมที่จะรู้สึก
คำตอบคือไม่ผิด
เพราะหัวใจที่ขาดน้ำหล่อเลี้ยง
หากจะกระชุ่มกระชวยเพราะได้รู้สึกกับใคร
คงดีเสียกว่าบังคับใจตัวเอง
ไม่ให้ไปตกหลุมพรางของความรัก
ซึ่งมันโหดร้ายกับตัวเองมากเกินไปไม่ใช่น้อย

แต่ถ้าใครคนั้นเดินทางผ่านเข้ามา
เพื่อหยิบยื่นความหวังเพียงเล็กๆน้อยๆ
ที่ไม่ได้มีอะไรเกินกว่าคนรู้จักกันคนหนึ่ง
แต่มันเป็นความหวังที่สร้างให้เราคิดเกินเลย
คิดมาก คิดไปไกล หวั่นไหว
และรู้สึกอยากผูกพันอยู่ตลอดเวลา
หากสิ่งที่เขาแสดงออกกับเรานั้น
กำลังสร้างคำถามให้เราต้องฟุ้งซ่านว่า
แท้จริงแล้วเขาคิดยังไง เขาคิดเหมือนที่เราคิดหรือเปล่า
มันเจ็บยิ่งกว่าการบอกกันตรงๆ
ว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเสียอีก

ถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลย
ไม่ได้อยากรัก ไม่ได้รู้สึกอยากผูกพัน
การแสดงออกเพียงเพื่อสร้างความหวัง
มันกำลังบั่นทอนพลังกายพลังใจของเราให้เหลือน้อยลง
ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหวั่นไหว
ยิ่ง
       อยู่
                ไกล ..................ยิ่งคิดถึง

 "ความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
 และหัวใจคน
 ก็ไม่ใช่ของเล่นของใคร"

เชื่อแน่ว่าใจของเราก็พร้อมเสมอที่จะกลับตัวกลับใจได้ทัน
กลับมารู้สึกกับเขาแบบธรรมดาสามัญ
กลับมาเป็นคนเดิมที่ยังต้องใช้ชีวิตคนเดียวลำพังต่อไป
และกลับมาเป็นคนที่ไม่ต้องอ่อนแออ่อนไหวอย่างที่กำลังเป็น

**เขียนให้กับใครบางคนที่บังเอิญเดินผ่านเข้ามา
และทำให้วันที่อ่อนไหว...รู้สึกได้มากเกินกว่าที่ควรจะรู้สึก**