ยอม..เสียเธอไป..ดีกว่า..เป็นได้แค่..เพื่อนกับเธอ..

นานมาแล้ว..โลกมีพระจันทร์สองดวง..ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิง..ดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย..ดวงจันทร์ทั้งสองต่างก็รักกันมาก..วันหนึ่งดวงจันทร์ผู้หญิงได้เห็นดวงอาทิตย์..ก็หลงใหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์จึงเลื่อนตัวตามดวงอาทิตย์..ไปทีละน้อย..ทีละน้อย..แล้วค่อยๆแยกมาจากดวงจันทร์อีกดวงในที่สุดเมื่อค่ำคืนมาถึงจึงเหลือดวงดวงจันทร์ผู้ชายอยู่เพียงดวงเดียว..ดวงจันทร์ผู้ชายออกเที่ยวตามหาดวงจันทร์ผู้หญิง..ไปทุกหนทุกแห่ง..คืนแล้ว..คืนเล่า..แต่ก็ไม่พบด้วยความรักและอยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุด..ดวงจันทร์ผู้ชายจึงระเบิดตัวเองให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปทั่วทั้งจักรวาล..เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นออกตามหาดวงจันทร์ที่เขารัก..ต่อมา..ดวงจันทร์ผู้หญิงได้รู้ว่าดวงอาทิตย์ไม่ได้มีแสงเจิดจ้าสำหรับเธอคนเดียว..แต่ยังส่องสว่างให้กับดวงดาวทั่วทั้งจักรวาล..จึงได้ย้อนกับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง..แล้วเธอก็ได้รู้ความจริงว่าเธอจะไม่มีวันได้เจอกับดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว..ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ดวงจันทร์ผู้ชายมีต่อดวงจันทร์ผู้หญิง..ทุกค่ำคืนจึงส่องประกายแสงเท่าที่มีอยู่น้อยนิด..ส่งถึงดวงจันทร์ผู้หญิง..จนเกิดแสงพร่างพรายไปทั่วท้องฟ้า..เคียงข้างดวงจันทร์ผู้หญิง..วันไหนที่เราเห็นดวงจันทร์..เราก็จะไม่เห็นดวงดาว..แต่วันไหนที่เห็นดาวเต็มฟ้าเราจะไม่เห็นดวงจันทร์..เช่นเขาและเธอ..จะไม่มีวันได้พบกันตลอดกาล